&zo, Geen categorie, simpel, tripjes
Leave a comment

WILDPLUKZONDAG

Processed with VSCO with a4 preset

  

Al van kindsaf ben ik geobsedeerd door al wat uit de grond komt piepen en eetbaar is. Had me 30 jaar terug gevraagd hoe ik later zou wonen, ik had meteen geantwoord ‘op een grote lap grond, te midden van veld en/of bos, met een eigen moestuin, wat kippen en een grote boomhut’. Hele dagen zou ik zoeken naar wat eetbaars uit de omgeving. 7 kinderen zou ik baren, zonder moeite. Straffer nog, ik zou tijd voor ze maken, achter ze aanhollen, spelletjes spelen en ze iedere avond een boek voorlezen. 

In werkelijkheid woon ik te midden van de stad, heb ik ocharme 1 klein joch ter wereld gebracht en is er geen tijd om achter dat klein scharminkel aan te rennen, laat staan iedere avond een boek voor te lezen. 

Om toch maar een ietsiepietsie beetje het buitengevoel te creëren, schrijf ik ons in voor een wildplukdag op Brussels grondgebied. ‘Ons’ is mijn moeder, mijn goede vriendin Christien, mijn eigenste soepboekfotograaf Raf en last but not least, mijn grootste vriend alsook zoon Vic. 

Dat Vic er geen zin in heeft laat ie me duidelijk verstaan. Wandelen is vreselijk saai en alles wat groen is is ‘bahkes’. Gewillig of niet, mee moet ie. 

Ik vind het jammer dat ie zo weinig van fauna en flora meekrijgt. De natte geur van een bos, het veld, verse aardbeien, het plukken van bramen, brandnetels en vlierbloesems, of op Moederdag vlug wat wilde bloemen graaien uit de berm,…ik kan het hem niet geven. 

Ter compensatie (waarschijnlijk meer voor mijn gemoedstoestand dan voor die van de zijne) boek ik een plaatsje bij Forest to plate voor een zondagse wildplukdag. 

Onderweg brainstormen Christien en ik over onze gezamenlijke droom. Christien staat al een stapje verder dan ik. Bij mij blijft het bij luchtig dromen. Bij haar worden alle pro’s en contra’s dagelijks opgelijst en weerlegd. Ze moet en zal haar lapje grond vinden, waarop een woonwagen van het absolute minimum. ‘Ik boor een put voor water en zorg voor wat zonnepaneeltjes op het dak. Meer heb ik toch niet nodig toch?! Wat denkt ge heleen?’

En ik zeg haar wat ik denk. Of toch bijna alles wat ik denk. ‘Hoe heerlijk zou dat zijn! We maken een commune! Ik doe de moestuin! En koken, koken dat doe ik! En Victor leert de geuren en kleuren van alle seizoenen kennen!’. ‘Oh en we drukken ons eigen geld!’, breit Christien eraan vast.  

We doen dit iedere keer als we samen zijn, dat zoeken naar een beter bestaan. Zij al wat meer gedrevener dan ik. Dat even geloven dat een beter leven echt wel mogelijk is, het geeft me op een bepaalde manier de energie om een nieuwe draai te vinden in mijn drukke bestaan. 

En als ik nu vertel dat ik niet alles tegen Christien zeg wat ik denk, dan heb ik het over dat ik diep vanbinnen zo jaloers ben. Jaloers op haar effectieve zoektocht naar de eenvoud en het pure leven. Dat vergalopperen van onszelf, er komt een dag dat ze dat niet meer hoeft te doen. Die dag komt er gauw. 

Bij mij loopt dat loskoppelen van het luxeleventje wat moeilijker. Als grootste excuus dat ik mijn zoon niet kan wegrukken uit de wereld vol weelde waar ie al van heeft geproefd. Maar wie weet, volg ik ooit toch. Dromen zijn er tenslotte om waar te maken. 

Het wordt een heerlijke zondag. Het regent dat het giet en ik vind het prima zo. Het maakt het plaatje zelfs een beetje compleet. De euforie en het enthousiasme doen me zweven en verder dromen. Ben van Forest to plate is een gepassioneerde knappe kerel, die erin slaagt iedereen mee te zuigen in zijn verhaal. Dat er meer mensen als hem zouden moeten zijn, blijf ik bij mezelf denken. En meer mensen zoals Christien. En meer mensen als mijn co-housende moeder…. Het zou misschien nog allemaal goed komen met de wereld van nu. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>