All posts tagged: familie

buren

DE BOLDERBUREN

Omdat tradities er zijn om in ere te houden, is er ook dit jaar een trip naar het buitenland geboekt om het verjaren te ontvluchten. Ooit las ik een artikel over Magnus Nilsson, kok en eigenaar van Fäviken, noteerde zijn naam in mijn logboekje met volgende krabbel erbij: ‘voor later, als ik groot ben en genoeg bijeen gesprokkeld heb om weer een stukje (eetbaar) geluk bij te kopen’. Nu zit ik hier, veel eerder dan in mijn notebook voorzien, tussen de Zweedse bergen, het mooiste landschap dat ik ooit heb gezien. Wat initieel een tripje op en af Äre gepland was, is een 5-daagse rustvakantie geworden. Rust kan nooit kwaad, zeker niet na een drukke soepwinter en een energierovende verhuis voor de boeg. Bij nader inzien ben ik slecht voorbereid. Zowat heel mijn focus ligt op het Faviken-bezoek. De voor en na-tijd voorzie ik op te vullen met nog veel in te halen lectuur en bezoekjes aan de spa in ons super deluxe hotel. Dat er een threenager ons vergezeld, is me bij de planning …

Processed with VSCOcam with f2 preset

A NEW SOUPSTAR IS BORN

Er zijn mensen die beroep doen op een personal assistent om zich te laten leiden doorheen de overdaad aan consumptiegoederen. Muziek, boeken, kunst, culturele voorstellingen, krantenartikels, documentaires, grafische ideeën, kleding, trends,…kunnen selecteren is één ding, alle wansmaak afschudden en enkel nog oog hebben voor de kwalitatieve meesterstukken is een ander paar mouwen. Je moet er als het ware een neus voor hebben. Heb je die niet, gebruik je best de neus van iemand die wel dat talent bezit. Zo maak ik maar al te graag gebruik van zusssielief haar neus. Waar andere mensen voor moeten betalen, wordt bij mij netjes op een plateau gepresenteerd. Het nieuwe interieur van het zaakje? Alle credits gaan naar mijn zusje. Het enige wat ik heb moeten doen is goedkeurend knikken.Wekelijks word ik geüpdate van klassiekers en nieuwigheden. Citytrips worden vooraf gebriefd met hippe to do-lijstjes. Zelfs op gebied van eten leert ze me heel wat bij. Afgelopen week kreeg ik een foto in de mailbox. ‘Een soepje van peer en pastinaak, is dat niks?’. Dju, dat ik daar zelf …

img_0715

CROQUEDELUXE-WEEKEND

Opie voor 3 maanden in NY en Nicaragua, Jj een week in Orlando, drukbezette zussen en een mama (oma) die dag en nacht bezig is met haar nieuwe zaakje…het is lang geleden dat ik een volledige week met zoonlief alleen doorbreng. Hij is ongelooflijk lief. Het lijkt wel of iedereen hem voor vertrek heeft ingefluisterd dat ie zich naar behoren moet gedragen. In elke vraag wordt lukraak het woord ‘alstublieft’ gesmeten. Ieder antwoord bevat een welgemeende ‘dankuuuuu’. Ik word overstelpt met complimenten en knuffels. Aan tafel vertelt ie ronduit over draken, prinsen en prinsessen, dino’s en andere fantasieën. Het is geen kleine jongen meer, besef ik plots. Hij moet mijn grote geïnteresseerde blik hebben zien transformeren in de afwezige ‘oh wat wordt ie snel groot’-blik, want hij sluit zijn lang verhaal met bijpassende gebaren af met de geruststellende woorden dat ik niet bang moet zijn. Dat het allemaal verzonnen is en draken helemaal niet bestaan. Als ie na ons kip met frietjes en appelmoes- diner zegt (met bijpassende blik en het hoofd lichtjes gekanteld) dat …

IMG_3932

SPICE up your life CAKE

Een dikke maand al plakt het ‘buh-gevoel’ aan mijn lijf. Iedere kleine tegenslag heeft dat slechte gevoel een beetje dieper geduwd. Zodanig diep dat ik hier nu zit met een dikke laag melancholie onder mijn huid. In feite is het ridicuul. Buiten een paar akkefietjes is er niks om echt neerslachtig van te zijn. Even was ik vergeten dat hier alles neerpennen me goed doet. Wat begon als simpele soepblog, is ontaard in het herontdekken van mezelf. Aan de hand van heerlijke eetmomenten en recepten bevredig ik mijn eigen geest.Het wordt dus stilletjes aan tijd dat ik alle negativiteit en bitterheid van me afschud zodat ik al het imperfecte weer kan omarmen! Bij deze zet ik dus een stapje terug. Terug naar waar ik begonnen ben. Terug naar mijn eenvoudige hol. Geen nijd en ommekijk, gewoon terugkeren naar mezelf en fijne receptjes! Om vervolgens weer een hele grote stap voorwaarts te maken. Het geluk bijbenen, misschien wel overstijgen, wie weet, dat zijn mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar! Nu de geestelijke voornemens klaar zijn, …

img_0336

BXL avec ma petite soeur

Sinds de verbouwing van het zaakje heb ik me amper buiten de kleine ring van Hasselt begeven. Na het werk is er het huishouden en na het huishouden…de zetel. Mij uit die zetel krijgen is moeilijk. Niet uit luiigheid. Niet omdat er wat leuks op tv is. Helemaal niet omdat ik niet weet wat anders te doen. Gewoon omdat er al een intensieve drukke dag aan me voorbij is gegaan en een lichaam en geest in rust deugddoend zijn. Het moet al iets heel spectaculairs zijn eer ik me op een doordeweekse dag uit mijn sofa laat ontrukken. Op mijn to do list staan heel wat zaakjes in Brussel. Als de jongste der zussen me voorstelt om in diezelfde grootstad naar een demonstratie van wat kookspulletjes in Pimpinelle te gaan, zeg ik zonder twijfel ‘graaaaaaag!’. Zuppa een namiddag onder leiding van mijn topteam en ik even zorgeloos kuieren in mijn studentenstad, er zijn ergere dingen. Na wat parkeergeklungel arriveren we veilig en wel in de Dansaertsstraat. Het is een dikke 12 jaar geleden dat ik …

IMG_7088

AUBERGINEKAASTAART

Aubergine is naast pompoen en zoete aardappel één van mijn lievelingsgroente. Dit auberginetaartje is goddelijk. Ik ben liefhebber van een grote lap vlees, maar bij deze totaal overbodig. Vlees is soms een beetje zoals een bulldozer. Het walst over alles heen. Dit auberginetaartje kan je dan weer vergelijken met goed brood. Een snee goed brood heeft ook geen beleg nodig. Gewoon wat goei boter, peper en zout kunnen zorgen voor extreem genot! Na een 8 jaar lang vleesloos bestaan heb ik in evenveel jaren mijn vleesschade ruimschoots ingehaald. De tijd is echter gekomen dat ik meer en meer snak naar groenten, kruiden en smaak. Het genieten zit hem in de kleine dingen. Zo ook met eten. Ik probeer terug te gaan naar de eenvoud en het pure. Mijn grote leermeester(es) hierin is mijn fantastisch biobedrijvige moeder. Dit taartje at ik bij haar. Gisteren heb ik het mezelf klaargemaakt. Bij deze kan ik (uit ongeduldige eigen ervaring) benadrukken dat het uiterst belangrijk is dat je het taartje laat afkoelen tot op kamertemperatuur vooraleer eraan te smikkelen. …

IMG_7047

SMOUTEBOLLEN

Het is kermis! Joepiejeuij voor groot en klein! Ikzelf snap echter niks van al die kermisgekte. Tot op heden ben ik er altijd onderuit gemuisd met één of andere smoes. Afgelopen zondag heeft mijn zoon me dan toch weten te overhalen. Eén kermisbezoekje per jaar moet nog net kunnen. Jj heeft onze Vic helemaal opgedraaid. Dat hij zo enthousiast lijkt te zijn over de grote Hasseltse kermis, haalt me over de streep. ‘Wat is er heerlijker dan je zoon zien genieten?!’ Met die gedachte kan ik het foorkramersbezoek helemaal aan. We starten met de draaimolen. Voor we het goed en wel beseffen zit Vic al in de brandweerwagen op kinderformaat. Best aandoenlijk denk ik bij mezelf. Ik word er als het ware zelfs een beetje week van…tot…de brandweerwagen na één rondje terug passeert en ik duidelijk aan zoonlief zijn gezicht zie dat ie het maar niks vindt. Met papa in de rups dan maar. Ik blijf bangig aan de kant staan. Constant vraag ik me af wat mensen hier leuk aan vinden. Tussen de conversaties in …

IMG_6960

DRIE ZUSKETIERS

‘Mag ik mijn Vickieboy gaan halen van school? Ik vertrek hier in Antwerpen met de trein van 14u. Mis hem zo!’ Een berichtje van mijn jongste zus, meter van Vic. Enkele dagen ervoor hebben we elkaar ook bestookt met sms-en. Enfin, zij mij. Een betoog over hoe ik er toch wel niet in geslaagd ben een zooitje van mijn ogenschijnlijk perfecte leventje te maken. Ze neemt geen blad voor de mond. Onverbiddelijk. Me verdedigen heeft weinig zin. Ik ken haar namelijk heel goed. Wat vroeger geuit werd in haren trekken, armen en borsten knijpen, spuwen en stampen, wordt nu geuit in harde woorden. We laten het allebei bezinken. Ik moet plots denken aan wat mijn papa bij elk zussenge(bek)vecht zei: ‘Meisjes, familie is het belangrijkste wat er is, onthou dat maar goed!’. Waarop ik waarschijnlijk antwoordde: ‘Trutten zijn het ja, wou dat ik geen zussen had! Verzuring van mijn leven ja! En gij zijt ook stom! En mama ook!’. Tot we het huis uit waren hebben we geprobeerd elkaar ettelijke malen uit te moorden. Ook daarna …

KARAMEL-VICSTICK

‘Mamaaaaaa, ek wil pannekhoeke make!’. Hoe graag ik mijn zoon ook zie klungelen in de keuken, vandaag zal pannenkoeken maken er niet van komen. Eitjes zitten altijd in onze voorraadkast, behalve (blijkbaar) vandaag, de dag dat vic zelf om het uiten van zijn bakkunsten vraagt. ‘Dat gaat niet, Vicske’, zeg ik. ‘Waarooooooom, mamaatje?’. Nog geen 3 en al perfect weten wanneer verkleinwoorden te gebruiken.’Mama heeft de laatste eitjes gebruikt om mayonaise te maken.’ Terwijl ik het zeg zie ik mezelf in een flashback de laatste eitjes in de maatbeker klutsen. ‘haah’, zegt ie geërgerd en met zijn ogen draaiend. ‘Ekke lus da toch nie, mama, magonijs’. Ja, dat heeft ie van zijn vader, op alles een antwoord, ook al was er geen vraag. Ik kan bijna niet anders dan vlug een alternatief bedenken. ‘Je mag koekjes maken, Vic’. ‘Ja? Mag da mama?’.Terwijl hij het vraagt pakt ie al de kom en garde uit de kast. ‘Wat heef ek nodig? Bloemen?! Suiker?!’. Ondanks zijn misvatting dat meel een soort bloem is, ben ik stiekem fier op …

IMG_6151

SPAANS KONIJNTJE

Konijn met pruimen, pure nostalgie. Bomma maakte dit als de beste. Ik betwijfel of het dezer dagen nog ergens op tafel komt te staan. Thuis zal ik het ook niet zo gauw maken. Jj is geen alleseter. Konijn behoort niet tot zijn lijstje favoriete maaltijden. Mijn papa en ikzelf zijn dol op vleesjes met been. Het is een genenkwestie denk ik. Bomma was de queen van het knagen. Op kerstdag kwamen op het eind van de maaltijd alle niet zo keurig afgeknaagde knoken op haar bord terecht. Ik zie ze daar nog zitten, op het hoofdeinde van de tafel. Iedereen gedaan met eten en haar eetgenot dat dan pas echt begon. Ze deed het knaagwerk op een bepaalde manier, een manier waardoor ik zelf zin kreeg om mee te helpen knagen. Volgens mij heb ik haar meerdere malen met een brede glimlach op het gezicht zitten aanstaren. Het kan niet anders, dat beeld van haar, met de ellebogen op tafel, linkerhand aan het ene uiteinde en rechterhand aan het andere uiteinde van de knook, haar …