citytrip, tripjes
Leave a comment

RELAE

Processed with VSCOcam with f2 preset

Het is iets na zeven als ik ontwaak. Veel te laat was het gisteren aan de bar. Ik draai me nog even om en probeer aan niks te denken. Dat lukt aardig. Het indommelen daarentegen lukt niet meer. Als ik mijn neus onder mijn rechter oksel breng volgt er een luide ‘ieuw’. Geen 2 seconden erna sta ik onder de douche, om vervolgens me weer in bed te begeven. Foei denk ik bij mezelf. En ook een beetje niet foei. Ik geef mezelf tot 9. 

Vandaag is shopdag. Dat zo expleciet zeggen heeft een omgekeerde werking. Meestal kom ik dan thuis met lege handen. Zo dus ook vandaag. Buiten wat kleren voor zoonlief meegerekend dan toch. Oh, en 4 lepels om mijn soepset van Arne jacobsen  compleet te maken. Voor de rest vul ik de dag met fietsen en mijn ogen de kost geven. 

Tijdsbesef is me totaal vreemd eens weg van huis. Als ik voor het eerst op de klok kijk is het al ver na 3. Buiten een chai latte heeft mijn maag nog niets gehad sinds het kommetje nacho’s dat ik gisterennacht bij mikael aan de bar heb leeggegraaid. Weeral foei.

Om half 6 heb ik gereserveerd bij Relae. Al jaren op de to do list, maar nooit binnen geraakt. Door het vroege boeken alsook het naar Deense gewoonte vroege uur van dineren heb ik een plaatsje kunnen bemachtigen. Ik heb nog even. Musling, het kleine zusje van Fiskebar is de perfecte plaats als aanzet van mijn luxe diner. Iedere weekdag tussen 15 en 17u is het happy hour. Zes oesters voor een prikje. Ze zijn voortreffelijk. Het uitzicht op de torvehallerne zorgt voor licht amusement.

De pech in het openbaar vervoer breidt zich uit naar mijn tweewieler. Paniek alom. Nog serieus wat kilometers te doen vooraleer ik Relae bereik. Ik bel vlug naar het hotel met de vraag wat ik nu moet met mijn platte band. ‘Naar een fietsenmaker en het reçuutje erna aan de receptie afgeven’ luidt het aan de andere kant van de telefoon. 

Zo gezegd, zo gedaan. Bij de fietsenmaker lees ik wat verder in mijn nieuwe boek van Griet Op De Beeck. ‘Het kan een kwartiertje duren’ zei de man.  Ik moet lachen. Niet opdat het een kwartiertje kan duren. Meer om mezelf. Hoe ik hier sta, met mijn boek, te genieten van eigenlijk niks. Zot hoe een mens van ongelooflijk veel stress naar oh zo relaxed kan gaan. Zwart of wit. Dat is zowat ik.

Zoals verwacht is (buiten het eerste gerecht van lompviseitjes en radijs) alles top. Het bordje bieten en een volgende bord met knolselder blaast me van mijn toren. De biologische  wijnen behoren tot de absolute top. Het is een sinecure die organic wines. Het is erop of eronder. Zeer delicaat. Hier alvast stuk voor stuk erop. Ik durf zelfs zeggen, ver erboven! Een Italiaanse schone voorziet deze van een woordje uitleg. Ze is duidelijk gepassioneerd. Heerlijk om zien. Alle respect voor mensen als deze. 

Het is nog niet zo laat. Wijselijk besluit ik richting hotel te gaan. Geen slaapmutsje voor mij deze keer. Morgen is er een nieuwe dag. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>