resto, spanje
Leave a comment

PLAYA FLAMENCA

IMG_2382-9.JPG

Al dik over de helft zitten we, bijna aan het eind van ons groot verlof. Voor Jj al 35 jaar zijn tweede thuis. Ikzelf begin het vertrouwelijke plekje in het zuiden ook te appreciëren. Geen idyllische baaitjes, geen prachtig cultureel erfgoed. Wel veel rust, overdaad aan lekkers en overvloed aan zon. Net de 3 dingen die ik nodig heb om er weer een jaartje tegenaan te kunnen. De lelijk bebouwde Costa, de wansmakelijke toeristen (als ik zeg ‘Britten en Russen’, wordt mijn punt gestaafd) en al de commerciële kantjes van de kust hier neem ik er gaarne bij.

Nog voor het vertrek waren de voornemens duidelijk gemaakt: iedere dag iets van werk doen wat er op het thuisfront niet van komt. Eindelijk tijd om alle mails te beantwoorden, te sleutelen aan de nieuwe Zuppa website, mijn soeprecepten neer te pennen en de resterende tijd optimaal op te vullen met Vic-time.
Doch, het gaat er geheel anders aan toe.

Dag 1 zit ik nog vol energie. Het huisje wordt een beetje op orde gesteld, mijn kleerkast wordt eveneens geordend om weer aan te kunnen vullen met wat nieuws uit het dicht bijzijnde shoppingcentrum. Ik maak in mijn hoofd een lijstje van wat er zoal van lekkers op tafel wordt getoverd komende dagen. Ook het verslinden van mijn stapeltje romans en de dagelijkse portie work-out (in welke vorm precies ben ik nog niet helemaal over uit) ter compensatie van la cocina d’Espagne moet ik er nog ergens tussen zien te knijpen.

Wel, nu zit ik hier, exact 13 dagen later en van al het voorgaande heb ik het volgende gepresteerd: nada!

Dag 2 voelde als een drankverslaafde die plots zonder haar dagelijkse hoeveelheid alcohol valt. Heel mijn lichaam is aan het ontgiften. Zelfs het hoofd wil niet mee. Iedere zin uit een boek wordt wel 4 keer herlezen en dan nog dringt het niet tot me door. Niks lukt. Dus ik slaap. 2 dagen aan één stuk. Waar gaan we dat schrijven. Mijn gat dat zit. Holé!
Waar was ik gebleven? Ah ja, dus dag 13 en geen vin verroerd. Jawel, ik mag niet liegen. Er is wat dat ik wel heb gedaan. Iets wat niemand me kan of mag ontnemen. Ik heb me weer lekker gewenteld in de keuken van hier. Paella, almeja’s, berenjenas con miel, pulpo, chuletas de cordero, dorade al sal,…ik kan het niet laten me te verheugen op het mercadona-bezoek, de buit zalig verse vis en vlees in te slaan en aan de slag te gaan.
Als ik even niet aan het eten ben, het klaar aan het maken ben of er nog maar aan aan het denken ben, dan lig ik lam in de zon. Gelukkig ben ik als blanke geboren bedenk ik me. Anders zou de missie ‘tintje bruiner huiswaarts gaan’ ook geschrapt kunnen worden van de dagindeling en bleef er niet veel meer over (buiten het eten dan) om doen.

We krijgen bezoek van onze allerliefste vrienden. Ome Mie is levensgenieter pur sang. ‘Wat wilst dich, ne richtige Mezeikenère’ zegt papa de hele tijd. Ze zijn niet dik gezaaid, mensen als Remy en Riet. Er is een mini versie van deze twee onderweg. Zonder twijfel wordt dat een toppertje. Mooi vanbinnen en even prachtig vanbuiten, weet ik nu al met zekerheid te vertellen.
De zwangerschap van Riet zorgt ervoor dat de party-modus op nul staat. Ik ben gigantisch blij want ik krijg nog steeds geen beweging in mijn tamme lijf. De enige uitspatting die we doen is gaan eten in la cabaña. Jj en ik waren hier ook enkele jaren terug. Het is een voltreffer. Ieder gerecht is een plaatje op zich. Ik kom hier weer in extase. Dat gevoel van perfectie, het juiste gezelschap, de sensatie in de mond, de perfecte wijnen, het gevoel van rijkdom, het lijkt wel een drug. Met rijkdom heb ik het niet over het feit dat we ons deze lunch kunnen veroorloven. Ik heb het over het beeld en de smaken die eeuwig in mijn hoofd en hart zitten, die me nooit meer kunnen afgenomen worden. Het is alweer een week geleden en ik zweef terwijl ik eraan terug denk.

In mijn 1ste ontwenningsweek beweerde ik bij hoog en laag dat dit mijn laatste bezoek aan de Spaanse Costa blanca zou zijn. Ondertussen ben ik wat nuchterder en hoop ik stiekem hier nog vele vakanties te slijten, inclusief bezoekjes van heerlijke vrienden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>