&zo, klassiekers, recepten, zoet
Leave a comment

PANNENKOEKENTROOST

e556b-img_4216

Het eerste spoed-bezoek is een feit. Een dikke 2 jaar hebben we het kunnen tegenhouden. Niet dat er in die tussentijd nog geen valpartijen of andere accidentjes zijn gebeurd. De ernst ervan was voor ons gewoon net niet groot genoeg om er een dokter bij te halen. Dat de pijngrens van zoonlief bijzonder hoog is, maakt het ook wat makkelijker. Enfin, deze keer was het aantal decibels gekrijs door het telefoontje van de opvang duidelijk genoeg om de soepmixer vrijwel onmiddellijk aan de haak te hangen om, zoals iedere goede moeder zou doen, de zoon bij te staan bij zijn eerste kin-naaisessie. Ok, ik pleit schuldig…die ‘vrijwel onmiddellijk’ duurde zo’n anderhalf uurtje. Mijn moederinstinct moet misschien toch nog een beetje bijgeschaafd worden. Ondanks dat ik net arriveerde toen de arts naald en draad bij haalde, voelde ik me toch wat schuldig. Er ook nog eens bij dat het dichtnaaien van de gapende wonde me meer boeide dan het geschreeuw van onze vic deed me achteraf beseffen dat ik serieus wat goed te maken had met hem. Het werd een namiddag van 20 keer hetzelfde boekje lezen, veel geknuffel en samen pannenkoeken bakken. De verhouding van 200g bloem, 500ml melk, 4 eikes, snufje zout, 2 zakjes vanillesuiker, 2 lepels gesmolten boter, hebben we volledig aan ons laars gelapt. Het was Vic zijn troost-namiddag en ook de hoeveelheden mocht hij zelf bepalen. De staafmixer werd vervangen door 2-jarige handjes met een klopper. En kloppen deed ie. Wel 20 volle minuten. Morsen was toegelaten en mama keek hoe haar zoon genoot!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>