&zo
comment 1

MOEKE

img_4962

Mijn moeder die me op zondagochtend wakker belt, dat betekent maar 1 ding…slecht nieuws. Ik vraag Victor de telefoon op te nemen. Zo kan ik even al mijn moed bijeenrapen. Al dagen bereid ik me voor op dit telefoontje. Nu het moment is aangebroken weet ik dat dat hele voorbereidingsproces geheel nutteloos was. Vic geeft me de telefoon door. Net voldoende tijd voor 3 diepe in en uitademingen. ‘Ja, mama?’. ‘Goedemorgen schat’ hoor ik aan de andere kant. Het is niet de vrolijke goedemorgen die ik gewoon ben van mijn moeder. Meestal spreekt ze in ongelooflijk sneltempo. Niet dat ze letterlijk snel spreekt, maar je voelt de druk en gejaagdheid van het leven in haar zinnen. ‘Ik heb deze ochtend telefoon gehad van villa rosa…’. Ze zegt het alsof iedere letter die ze uitspreekt 200kg weegt. In feite hoeft ze niet meer dan dat te zeggen. Doch volgt er een heel verslag. Ik luister niet echt. Het enige waar ik aan kan denken is de leegte die zij nu moet voelen. Ook dwaalt mijn gedachte af naar mijn grote zus. Zij en mijn grootmoeder vormen sinds 1980 één geheel. Als ik eraan denk hoezeer haar hart nu breekt, barst het mijne. Ook mijn lieve meter die de laatste jaren dag en nacht heeft gewaakt over het welzijn van mijn bijzondere oma kruist mijn gedachten. Hoezeer iedereen zich hier ook op heeft voorzien, nu het moment er is, blijkt het harder dan gedacht. 

Ons laatste opperhoofd is niet meer. Weg is de lijm die ons allen hechtte.     

Filed under: &zo

1 Comment

  1. Geertje says

    Dag lieve “tant Annemarie”, het ga je goed. En maak je vooral geen zorgen om die kleindochters van je. De Timmermans zusjes doen het fantastisch. Sterkte Heleen. Sterkte aan de hele familie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>