All posts filed under: &zo

IMG_2806.JPG

AUBERGINE-PUNTKAASSOEP

Het is hier een beetje een komen en gaan van personeel. Ik geef grif toe dat het leiderschap niet tot mijn topkwaliteiten behoort. Even heb ik getwijfeld of het daaraan lag. Nu maak ik mezelf wijs dat het niet abnormaal is. Een carrière als soepverkoper blijft een beetje raar. Door de mini omvang van het zaakje zijn doorgroeimogelijkheden ook al uitgesloten. Verwachten dat mensen hier hun hele leven slijten ga ik dus niet doen. Ik doe nochtans mijn best. Tenslotte zijn ze telkens mijn steun en toeverlaat in een bepaalde periode van mijn leven. De ene al wat langer dan de andere. Punt. Het feit dat ik niks bak van het ‘baas zijn’ laat ik terzijde liggen. De focus gaat naar de soepen en elke dag zo fijn mogelijk maken voor zowel soepeters als mijn fantastische soepuitscheppers. Iedereen die hier werkt of gewerkt heeft krijgt een vast plaatsje in mijn hart. Als ik een eindje terug ga in de tijd denk ik aan de periode dat Jeffie bij me werkte als jobstudent. Tussen de lessen …

louise

LOUISE BOURGEOIS

‘I am not interested in being a mother. I am still a girl trying to understand myself’.  Op één of andere manier heb ik me altijd verbonden gevoeld met Louise Bourgeois. In mijn laatste jaar kunsthumaniora kregen we als opdracht voor onze GIP wat te doen omtrent ‘utopie’. Hoe ik er precies bij kwam, weet ik niet, maar mijn uiteindelijke resultaat was een buste van mezelf in (in vorm gesmolten) plastiek bestek. Nu ik erop terug denk is het grappig en pijnlijk tegelijkertijd. Grappig omdat ik nu ook letterlijk met eten bezig ben. Pijnlijk omdat het toen de meest moeilijke periode uit mijn leven was. De haat ten opzichte van eten in combinatie met mijn eigen lichaam was groot. Ik zie mezelf nog zitten. Ik zat compleet vast. Met mezelf en met de opdracht ‘utopie’. ‘Louise Bourgeois, Heleen, zoek maar op’, zei de leraar. En hij gaf er een geruststellend knikje bij. Mijn verzameling kunstboeken is pover. Een stapeltje Louise Bourgeois heb ik wel. Een paar keer per jaar haal ik ze tussen de massa’s …

IMG_6939

INDIAN SPICED AUBERGINESOEP MET TANDOORIYOGHURT

Hasselt heeft er een nachtwinkel bij. Niks bijzonders voor velen. Waarschijnlijk gewoon handig. Voor het bijhalen van een fles melk voor bij de koffie, die op zondagochtend op blijkt te zijn. Of het ontbreken van chips in de snoepkast, net nu er een leuke laatavond film op televisie begint. En uiterst gemakkelijk voor iedereen die aan de rand van de binnenstad woont, ter hoogte van de St-Truiderbrug, wiens laatste sigaret in rook is opgegaan en net voor het slapengaan nood heeft aan toch nog één in(haleer)slapertje. Voor mij wel heel bijzonder, want achteraan de nieuwe nachtshop, bevindt zich een fantastische Indische specerijenhoek. Als een kind in de snoepwinkel ga ik helemaal loos. De eigenares (Indische vrouw) slaat een babbeltje met een man van dezelfde origine. Terwijl ik vlotjes kikkererwten, rode linzen, komijn, kardemom, mosterdzaad en masala kruiden uit de rekken haal, ruik en zie ik de man een samosa verorberen. Ik leg mijn buit op de toonbank en zie in mijn ooghoeken een schaaltje met nog 2 samosa’s in. ‘Zijn deze samosa’s te koop?’ vraag …

IMG_6960

DRIE ZUSKETIERS

‘Mag ik mijn Vickieboy gaan halen van school? Ik vertrek hier in Antwerpen met de trein van 14u. Mis hem zo!’ Een berichtje van mijn jongste zus, meter van Vic. Enkele dagen ervoor hebben we elkaar ook bestookt met sms-en. Enfin, zij mij. Een betoog over hoe ik er toch wel niet in geslaagd ben een zooitje van mijn ogenschijnlijk perfecte leventje te maken. Ze neemt geen blad voor de mond. Onverbiddelijk. Me verdedigen heeft weinig zin. Ik ken haar namelijk heel goed. Wat vroeger geuit werd in haren trekken, armen en borsten knijpen, spuwen en stampen, wordt nu geuit in harde woorden. We laten het allebei bezinken. Ik moet plots denken aan wat mijn papa bij elk zussenge(bek)vecht zei: ‘Meisjes, familie is het belangrijkste wat er is, onthou dat maar goed!’. Waarop ik waarschijnlijk antwoordde: ‘Trutten zijn het ja, wou dat ik geen zussen had! Verzuring van mijn leven ja! En gij zijt ook stom! En mama ook!’. Tot we het huis uit waren hebben we geprobeerd elkaar ettelijke malen uit te moorden. Ook daarna …

IMG_6737

SOEPSIMPEL VERSUS SOEPMOEILIJK

Eindelijk back in de running met de soepjes. Mijn nieuw winkeltje is heerlijk. Ik sprong al met plezier om 6u op de fiets, nu maak ik er met nog meer goesting dan ooit half 6 van. Als het even kan wordt ook ‘s avonds gebruik gemaakt van de soepkeuken. Wat voorbereidingswerk in mijn nieuwe omgeving kan nooit kwaad. Dat dacht ik alleszins. Waar ik niet aan gedacht heb is dat ik door mijn zaakje dag en nacht soepklaar te krijgen, ik er op het thuisfront ook een soepje van gemaakt hebt. Tussen de euforie en enthousiasme van al het leuke nieuws (want oh ja, na een vernieuwde zaak is project eigen droomhuis gestart) zit veel verdriet. Van twee mannen in mijn leven ga ik naar één. Ik kan er maar niet aan wennen. Alles wat simpel was wordt moeilijk. Voorlopig blijf ik lustig verder groentjes snijden en soepjes mixen. Het nieuwe huisje wordt de komende maanden woonklaar  gemaakt voor mij en mijn kleine man. En diep vanbinnen hoop ik dat op een mooie simpele dag, de …

IMG_6404

HEERLIJKE VRIENDEN

‘Dag mijn lieve Heleen’. Ik zou er alles voor doen om die zin nog eens te kunnen horen uit mijn opa’s mond bij het opnemen van mijn telefoon. Alles kon ik bij hem kwijt. Of het nu verdriet, vreugde, zorgen, weemoed of enthousiasme was. Hij was fier op me, om de kleinste stap vooruit. Bij een stap achterwaarts duwde hij me terug 3 stappen voorwaarts. Hij was gewoon wat ze noemen, mijn allerbeste vriend. Allerbeste vrienden zijn niet dik gezaaid. Het is meestal een komen en gaan. Gebonden aan fases in je leven. Slechts enkele waarvan je weet, desondanks dat je ze weinig ziet, dat ze er altijd voor je blijven zijn. Ik heb fantastische vrienden. Eéntje van hen is ruim een jaar geleden zijn wederhelft tegengekomen. The perfect match, jawel. Ze zijn heerlijk om samen te zien. De passie voor natuur en het eenvoudig genieten  delen ze samen. Even heerlijk vind ik het een berichtje van hen te krijgen ‘Zijn jullie thuis binnen een uurtje? Dan kunnen we samen wat eten! We brengen nog …

IMG_6077

BIERKENNER IN WORDING

Vandaag ga ik voor het eerst, en wegens einde schooljaar ook voor het laatst, met de fiets naar school. Meer dan een kwart van mijn 2-jarige zytholoogopleiding is achter de rug. Een overdosis theorie staat op losse bladen tussen de cursus, klaar om ingestudeerd te worden. De komende vrije vakantiedagen gaan alvast nuttig besteed worden. Liefst met een (Spaans) biertje erbij. Mezelf klaarstomen voor het examen en het nieuwe schooljaar!

IMG_5099

HUIS(duif)DIER

Sinds zondag hebben we er een huisdier bij. Een huisduifdier om precies te zijn. Ik ben geen echte dierenvriend. Niet meer alleszins. Nu ik mijn zoon helemaal zie opgaan in het voederen van onze tamme duif herinner ik me plots hoe ik als kind niets liever deed dan middenin fauna en flora vertoeven. Zo had ik toen ik een jaar of 9 was er niet beter op gevonden dan de zorg van een verzwakt babymuisje op me te nemen. Het ziek ding ging overal met me mee naartoe. Een omgebouwde schoenendoos diende als knus ziekenbed. Een pipetje gevuld met melk zat steevast in mijn achterzak. Overdag ging de doos mee in de boekentas. Op maandag zat ie tussen de partituren van mijn notenleerles. Woensdag stelde ik op de tekenschool voor om tijdens het waarnemingstekenen eens een muis te schetsen. Donderdag kreeg de doos dan weer een plekje op de vleugelpiano in de pianoles. Op zaterdagnamiddag mocht ie als pronkstuk mee naar de wekelijkse scoutsvergadering. En op zondag…was ik er helemaal kapot van dat het diertje …

80ec0-img_4447

VERJAREN

Verjaren, het is nooit mijn dada geweest. Vandaag word ik er 32. ‘Mooi’ denken de veertigers, ‘zo oud?!’ hoor ik bij de minus dertigers. En ik, ik weet het even niet. De ochtend starten doe ik met een op en af geloop naar het toilet. Het zweet breekt me uit en heb het tegelijkertijd ijskoud. Plots zie ik enkel zwart, spikkels wit, zwart, spikkels wit en dan helemaal zwart voor de ogen. Er flitst vanalles door mijn hoofd ‘wat verkeerd gedronken gisteren?, oh nee, de vroege menopauze?!, of is dit misschien wat ze noemen een mooie (verjaardags)dood?’. Natuurlijk, meneer buikgriep ging dit jaar nog langskomen. Dat ie dat uitgerekend vandaag doet vind ik minder plezant. Zoonlief is in zijn nopjes, want mama blijft thuis. Hij geraakt helemaal in overdrive. Zijn mama in de ochtend bij hem maakt hem duidelijk blij. Als opie Vic bij mij uit bed komt halen om naar de crèche te brengen slaat zijn humeurtje 180° om. Hij klampt zich als een aapje aan me vast en is niet van plan te …

e556b-img_4216

PANNENKOEKENTROOST

Het eerste spoed-bezoek is een feit. Een dikke 2 jaar hebben we het kunnen tegenhouden. Niet dat er in die tussentijd nog geen valpartijen of andere accidentjes zijn gebeurd. De ernst ervan was voor ons gewoon net niet groot genoeg om er een dokter bij te halen. Dat de pijngrens van zoonlief bijzonder hoog is, maakt het ook wat makkelijker. Enfin, deze keer was het aantal decibels gekrijs door het telefoontje van de opvang duidelijk genoeg om de soepmixer vrijwel onmiddellijk aan de haak te hangen om, zoals iedere goede moeder zou doen, de zoon bij te staan bij zijn eerste kin-naaisessie. Ok, ik pleit schuldig…die ‘vrijwel onmiddellijk’ duurde zo’n anderhalf uurtje. Mijn moederinstinct moet misschien toch nog een beetje bijgeschaafd worden. Ondanks dat ik net arriveerde toen de arts naald en draad bij haalde, voelde ik me toch wat schuldig. Er ook nog eens bij dat het dichtnaaien van de gapende wonde me meer boeide dan het geschreeuw van onze vic deed me achteraf beseffen dat ik serieus wat goed te maken had met …