All posts filed under: resto

Processed with VSCOcam with f2 preset

CONTENTEMENT

Het lijkt wel of ik vertragingen in het openbaar vervoer aantrek. Als een magneet. Geboren voor het ongeluk. Of juist niet. Misschien wil de grote meneer (of wat het ook moge weze) hierboven me gewoon duidelijk maken hoe fantastisch ik het wel niet heb. Bij mijn vorige tripje naar Parijs ontsnapt aan een treinramp. Vandaag me even wakker laten schudden met het feit dat vliegtuigen ook klapband kunnen hebben.  De boodschap van hierboven is me duidelijk. Ik ben zowaar een bofkont.  Voor de (ik kan het aantal niet meer bijhouden) zoveelste keer ben ik hier weer, in hartje Kopenhagen. ‘Uitzonderlijk gesloten wegens bijscholing’ zal op de soepdeur pronken. Dat ik er wat extra pure vakantiedagen aan vastknoop wordt er niet bij vermeld.  Hoe vaker ik hier kom, hoe meer ik geniet. Alles evenzeer of nog meer weten te apprecieren is geen evidentie. Een mens weet zich daar al gauw in te verliezen. Veeleisend en verwaand. De grens naar die woorden is gauw overschreden. Wat een verademing. Parijs was heerlijk, maar hier blijft het toch echt …

image

PARIS

Het is weer veel te lang geleden dat ik er tussenuit ben geglipt. Even weg uit het veilige drukke stulpje kan oh zo deugd doen. Als ik in versnelde pas met (een veel te grote) valies richting station Hasselt loop, besef ik hoe makkelijk en geroutineerd mijn leven is. Op logistiek vlak bedoel ik dan vooral. Zes op zeven, iedere ochtend mijn fiets op, geen halve minuut later aan mijn dagtaak kunnen beginnen. De door zijn vader gedropte zoon lever ik netjes tussen half en kwart voor 9 af op de nog geen 50 meter verwijderde school, zodat ik voor de rest van de dag me enkel tussen de 4 muren van de soepbar hoef te bewegen. Een grote luxe. Al is af en toe tussen die muren uitbreken een must.  Zoals de traditie het wil, verjaar ik in een ander land. Nog net geen 35. Hoog tijd dus om me onder te dompelen in la vie de Paris! Totaal onvoorbereid begin ik aan mijn trip. De Thalys staat wegens technische storing (later blijkt dat …

IMG_2382-9.JPG

PLAYA FLAMENCA

Al dik over de helft zitten we, bijna aan het eind van ons groot verlof. Voor Jj al 35 jaar zijn tweede thuis. Ikzelf begin het vertrouwelijke plekje in het zuiden ook te appreciëren. Geen idyllische baaitjes, geen prachtig cultureel erfgoed. Wel veel rust, overdaad aan lekkers en overvloed aan zon. Net de 3 dingen die ik nodig heb om er weer een jaartje tegenaan te kunnen. De lelijk bebouwde Costa, de wansmakelijke toeristen (als ik zeg ‘Britten en Russen’, wordt mijn punt gestaafd) en al de commerciële kantjes van de kust hier neem ik er gaarne bij. Nog voor het vertrek waren de voornemens duidelijk gemaakt: iedere dag iets van werk doen wat er op het thuisfront niet van komt. Eindelijk tijd om alle mails te beantwoorden, te sleutelen aan de nieuwe Zuppa website, mijn soeprecepten neer te pennen en de resterende tijd optimaal op te vullen met Vic-time. Doch, het gaat er geheel anders aan toe. Dag 1 zit ik nog vol energie. Het huisje wordt een beetje op orde gesteld, mijn kleerkast …

img_0336

BXL avec ma petite soeur

Sinds de verbouwing van het zaakje heb ik me amper buiten de kleine ring van Hasselt begeven. Na het werk is er het huishouden en na het huishouden…de zetel. Mij uit die zetel krijgen is moeilijk. Niet uit luiigheid. Niet omdat er wat leuks op tv is. Helemaal niet omdat ik niet weet wat anders te doen. Gewoon omdat er al een intensieve drukke dag aan me voorbij is gegaan en een lichaam en geest in rust deugddoend zijn. Het moet al iets heel spectaculairs zijn eer ik me op een doordeweekse dag uit mijn sofa laat ontrukken. Op mijn to do list staan heel wat zaakjes in Brussel. Als de jongste der zussen me voorstelt om in diezelfde grootstad naar een demonstratie van wat kookspulletjes in Pimpinelle te gaan, zeg ik zonder twijfel ‘graaaaaaag!’. Zuppa een namiddag onder leiding van mijn topteam en ik even zorgeloos kuieren in mijn studentenstad, er zijn ergere dingen. Na wat parkeergeklungel arriveren we veilig en wel in de Dansaertsstraat. Het is een dikke 12 jaar geleden dat ik …

foto(12)

ZONDAG, VLUCHT VAN DE CHAOS-DAG

Soms vraag ik me af of het wel normaal is dat mijn huishouden totale chaos is. Het gevoel dat alles netjes geordend in kasten ligt is me vreemd. De dressing is geen dressing meer, maar lijkt wel één of andere keten waar een hoop wilde vrouwen op de 1ste soldendag heeft zitten graaien in rekken en dozen. De voorraadkast telt evenveel vervallen producten als nog te consumeren conserven. Mijn serviezen en keukenhulpjes liggen ongeordend en verspreid in de lelijke witte keukenkasten waarvan 1/3 van de handvaten geen of nog maar halve handvaten meer zijn. Lampen alsook de houten ‘cover’ van frigo en afwasmachine zijn sinds de verhuis naar ons huurhuisje (nu exact 2 jaar geleden) nog steeds niet opgehangen. Onze bovenverdieping is een opslagplaats voor al waar we geen blijf mee weten. De methode om onbenullige spullen bij te zwieren gaat als volgt: Ik loop naar boven, doe de deur in een ruk open, loop zo snel mogelijk naar het eerste open plekje dat mijn ogen kunnen spotten, laat alles met een plof vallen en …

6611f-img_4101

LA PAIX

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en de 1ste culinaire trip kan al geschrapt worden van de food-bucket list. Ik heb uit voorgaande jaren geleerd dat er maar weinig komt van de goede voornemens in het begin van het nieuwe jaar. Dit jaar plan ik de maand januari en februari al vol met leuke uitstapjes zodat er toch zeker effectief iets gedaan wordt in 2014. La Paix in Brussel staat hoog aangeschreven op mijn lijstje. Op naar Anderlecht dus.  2 jaar van mijn leven heb ik doorgebracht in Brussel. St-Jans-Molenbeek om precies te zijn. Buiten geworstel met mezelf heeft de grootstad me ook heel wat bijgebracht. In de ban van eten heb ik kunnen experimenteren met uitheemse ingrediënten, kookboeken verslonden, het concept ‘soepbar’ ontdekt en door mijn (afgebroken) opleiding als diëtiste heel wat interessante scheikundige proeven gedaan op voeding. La Paix ligt pal aan het slachthuis. Een straat verwijderd van het appartement waar ik mijn korte studentenleven deelde met mijn toenmalige vriend. Ben er sinds nooit meer geweest. Ik kijk enorm uit naar …

4e192-img_3883

IN DE WULF

In de Wulf te Dranouter staat al jaren op mijn verlanglijst. Mits enkel zaterdagavond of zondag meestal vrij staat in de agenda, kiezen we voor een zondaglunch. Liefst combineren we onze culinaire uitstapjes met een overnachting. Hier is het erg moeilijk een diner en logement samen te bemachtigen , dus nemen we genoegen met enkel het foodgedeelte. Jj offert zichzelf op als zijnde bob. Ik pruttel bij deze niet tegen en kan zo dubbel en dik genieten van spijs en drank. In de wulf heeft een hoog Noma-gehalte en alles is gewoon uitmuntend en puur van smaak. Dat we een volledige zondag hieraan spenderen is het dubbel en dik waard. We zitten in totaal 5u in de auto. Zo lange autoritten worden bij mij altijd opgevuld met hersenspinsels. Moest ik terug gaan in de tijd zou ik samen met mijn zussen woordspelletjes spelen of raden welke persoon mijn zussen in gedachten hebben op dat moment door middel van ja/nee-vragen, of kietelen op elkaars arm. Nu vul ik de tijd met kijken naar auto’s op de …

7e290-img_2188

VERJAREN IN SPANJE

Traditiegewijs vieren we mijn jaartje ouder worden in het mondaine Spanje;-). Ik ben niet zo een feestbeest en wat is er heerlijker dan de bijkomende rimpels en grijze haren te vieren in alle rust met man en kind? Lekker niks doen, enkel de kaakspieren laten werken om al dat zuiders lekkers naar binnen te smikkelen. We komen hier sinds Victor 2 keer per jaar en de culinaire adressenlijst wordt dus  elk jaar een beetje langer. Onze vaste waarde blijft bij Emma, Los Zagales, in het stadje Torrevieja nabij. Een echte tapasbar, maar met net dat ietsje meer. Fantastische cigalas à la plancha, alcachofas con foie, almejas met veeeel look, alles puur en simpel, producten van zulke hoge kwaliteit, dat enkel goede olijfolie en zeezout nodig zijn voor het summum van genot. Om de pijn van het jaartje ouder worden te verzachten, werd ik dit jaar getrakteerd door man (en kind) op een lunch in La Finca. Genieten alom!