All posts filed under: tripjes

67b7e279-d37f-4a6e-bca1-ea6ef84cefec

DE EMMER IN DE WOESTIJN

De spanning is te snijden. Papa spreekt in zijn dagelijks verslag over ‘interne problemen’. Ik moet er wat om lachen, ondanks dat het bittere ernst is. We zijn ruimschoots over de helft van onze trip als irritatie de bovenhand neemt. Er is niet echt een specifiek voorval dat enige discussie doet opwaaien. Het is de spreekwoordelijk emmer die bij mijn zus gewoon is overgelopen. Ik ben niet alleen de druppel maar ook de halve inhoud van die emmer. Het heeft een dikke dag nodig eer het tot me doordringt. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Het onze een kruis. Het zusterschap is er eentje van bloed. Het stroomt door je aders, zelfs daar waar het niet stromen kan.  Alledrie hebben we identiek dezelfde opvoeding gehad. Dezelfde waardes in het leven. Althans een goede basis ervan. De uitwerking hebben we in alle vrijheid zelf mogen invullen. En toch, hoe groots die vrijheid ook leek, bleven we alledrie ons vastklampen aan ons nest. Straffer nog, we hebben er een wedstrijdje van gemaakt. Het wedstrijdje ‘om ter eerst ons …

img_1561-15

INDIAAAAAAAA

Het plan was als volgt: ik vertrek op reis, ik neem mee: mijn vader en mijn zus, ik laat alles gewoon onvoorbereid op me afkomen en hiervan breng ik iedere dag een (blog)verslagje van uit. De eerste dagen in Delhi doe ik alles netjes zoals gepland. De indrukken gewoon in me opnemen, ogen de kijk geven, genieten van iedere kleur, beweging en geur. Er heerst een gigantische drukte waarin toch rust. Er worden blogs geschreven waarin iedere ervaring beschreven staat. Op het laatste moment haak ik af. Ze worden gewist.  Ergens in de laatste maanden ben ik mezelf een beetje verloren. En samen met mezelf ook mijn spontane schrijfsels. Als ik ze lees, herken ik mezelf niet meer. De verslagen van mijn eerste dagen hier wringen serieus. Ik kan niet anders dan het even loslaten. Gewoonweg alles loslaten. Mijn hoofd is hier leeg. Het zal nog even moeten wachten om terug volgeladen te worden.  De eenvoud hier doet me beseffen dat ik het geluk aant zoeken ben waar ik het nooit zal vinden. Het ‘zijn’ …

Processed with VSCO with a4 preset

WILDPLUKZONDAG

   Al van kindsaf ben ik geobsedeerd door al wat uit de grond komt piepen en eetbaar is. Had me 30 jaar terug gevraagd hoe ik later zou wonen, ik had meteen geantwoord ‘op een grote lap grond, te midden van veld en/of bos, met een eigen moestuin, wat kippen en een grote boomhut’. Hele dagen zou ik zoeken naar wat eetbaars uit de omgeving. 7 kinderen zou ik baren, zonder moeite. Straffer nog, ik zou tijd voor ze maken, achter ze aanhollen, spelletjes spelen en ze iedere avond een boek voorlezen.  In werkelijkheid woon ik te midden van de stad, heb ik ocharme 1 klein joch ter wereld gebracht en is er geen tijd om achter dat klein scharminkel aan te rennen, laat staan iedere avond een boek voor te lezen.  Om toch maar een ietsiepietsie beetje het buitengevoel te creëren, schrijf ik ons in voor een wildplukdag op Brussels grondgebied. ‘Ons’ is mijn moeder, mijn goede vriendin Christien, mijn eigenste soepboekfotograaf Raf en last but not least, mijn grootste vriend alsook zoon Vic.  …

Processed with VSCOcam with f2 preset

DE TIJDPUZZEL 

   Straf. Straf dat ik nu pas terug tijd maak voor het bloggen. Een mens heeft het dan ook wel druk tegenwoordig. En niet gewoon druk. Wel ‘druk, druk, druk’! Ik vraag me soms af waar die overgang van geen zak te doen naar het gehaaste bestaan heeft plaatsgevonden. Kinderen, werk,…allemaal prima excuses, en toch. Volgens mij valt er een mouw aan te passen.   Iedere leeftijd heeft zo zijn issues. Het zorgeloze kinderlijke genot tot een jaar of 12. Het verzet tegen alles tot zeker levensjaar 17, gevolgd tot een eeuwig (lijkende) durende strijd met je eigen zelve. Tussendoor wordt de mens dan nog eens belast met de grote levensvragen en de waarachtige zin van het bestaan om na meer dan 3 volle deccenia erachter te komen dat het leven veel te schoon is om er in hoge versnelling door te scheren.  Zowaar ben ik hier dus beland. In dit eigenste stukje menselijke evolutie, genummerd zijnde fase 4.  Zo er voor al mijn reeds gepasseerde strubbelingen een antwoord en/of oplossing was, zal er voor deze …

Processed with VSCOcam with f2 preset

BAGESKOLE

Deze nacht heb ik zeker ieder uur, waarvan sommigen meerdere malen, vanuit mijn ooghoeken op de klok gezien. Vandaag is de dag waar ik al maanden naar uitkijk. Ik heb een flauw vermoeden dat daar de slapeloosheid wat mee te maken heeft. Het ontbijt sla ik over. Maar goed. Bij aankomst bij meyers madhus staat de ontbijttafel al klaar. Veel kaas, chutneys en zuurdesembuns. Het is niet van mijn gewoonte, maar ik ben als eerste daar. Christopher komt vlak na me binnen. ‘Hé?! Helen! How funny!’. Jawel, Christopher zat ook in de nordic cuisine course. Alle stress valt van me af. Het voelt helemaal zoals het moet. Na ons komen er nog 13 anderen. Zowat ieder continent is vertegenwoordigd. De ontbijttafel is een goede aanzet om iedereen wat beter te leren kennen. Sofie is onze lerares. Ze is een beetje onwennig, duidelijk zeer mannelijk. En oh, daar hou ik van. Na ons keuvelen gaan we van start. Het is iets moeilijk, dat brood. In principe heel simpel, meer tijd is hier cruciaal. Als ik Sofie …

Processed with VSCOcam with f2 preset

RELAE

Het is iets na zeven als ik ontwaak. Veel te laat was het gisteren aan de bar. Ik draai me nog even om en probeer aan niks te denken. Dat lukt aardig. Het indommelen daarentegen lukt niet meer. Als ik mijn neus onder mijn rechter oksel breng volgt er een luide ‘ieuw’. Geen 2 seconden erna sta ik onder de douche, om vervolgens me weer in bed te begeven. Foei denk ik bij mezelf. En ook een beetje niet foei. Ik geef mezelf tot 9.  Vandaag is shopdag. Dat zo expleciet zeggen heeft een omgekeerde werking. Meestal kom ik dan thuis met lege handen. Zo dus ook vandaag. Buiten wat kleren voor zoonlief meegerekend dan toch. Oh, en 4 lepels om mijn soepset van Arne jacobsen  compleet te maken. Voor de rest vul ik de dag met fietsen en mijn ogen de kost geven.  Tijdsbesef is me totaal vreemd eens weg van huis. Als ik voor het eerst op de klok kijk is het al ver na 3. Buiten een chai latte heeft mijn maag …

Processed with VSCOcam with f2 preset

CONTENTEMENT

Het lijkt wel of ik vertragingen in het openbaar vervoer aantrek. Als een magneet. Geboren voor het ongeluk. Of juist niet. Misschien wil de grote meneer (of wat het ook moge weze) hierboven me gewoon duidelijk maken hoe fantastisch ik het wel niet heb. Bij mijn vorige tripje naar Parijs ontsnapt aan een treinramp. Vandaag me even wakker laten schudden met het feit dat vliegtuigen ook klapband kunnen hebben.  De boodschap van hierboven is me duidelijk. Ik ben zowaar een bofkont.  Voor de (ik kan het aantal niet meer bijhouden) zoveelste keer ben ik hier weer, in hartje Kopenhagen. ‘Uitzonderlijk gesloten wegens bijscholing’ zal op de soepdeur pronken. Dat ik er wat extra pure vakantiedagen aan vastknoop wordt er niet bij vermeld.  Hoe vaker ik hier kom, hoe meer ik geniet. Alles evenzeer of nog meer weten te apprecieren is geen evidentie. Een mens weet zich daar al gauw in te verliezen. Veeleisend en verwaand. De grens naar die woorden is gauw overschreden. Wat een verademing. Parijs was heerlijk, maar hier blijft het toch echt …

image

PARIS

Het is weer veel te lang geleden dat ik er tussenuit ben geglipt. Even weg uit het veilige drukke stulpje kan oh zo deugd doen. Als ik in versnelde pas met (een veel te grote) valies richting station Hasselt loop, besef ik hoe makkelijk en geroutineerd mijn leven is. Op logistiek vlak bedoel ik dan vooral. Zes op zeven, iedere ochtend mijn fiets op, geen halve minuut later aan mijn dagtaak kunnen beginnen. De door zijn vader gedropte zoon lever ik netjes tussen half en kwart voor 9 af op de nog geen 50 meter verwijderde school, zodat ik voor de rest van de dag me enkel tussen de 4 muren van de soepbar hoef te bewegen. Een grote luxe. Al is af en toe tussen die muren uitbreken een must.  Zoals de traditie het wil, verjaar ik in een ander land. Nog net geen 35. Hoog tijd dus om me onder te dompelen in la vie de Paris! Totaal onvoorbereid begin ik aan mijn trip. De Thalys staat wegens technische storing (later blijkt dat …

Processed with VSCOcam with f2 preset

NORDIC CUISINE 

   Wat het precies is dat me altijd weer terug naar Kopenhagen trekt weet ik niet. Het is ondertussen gewoon een stukje van mezelf geworden. En laten we eerlijk zijn, het is niet het einde van de wereld. Of je nu een tripje Amsterdam doet of een bezoekje brengt aan de Deense hoofdstad, er gaat ongeveer evenveel tijd over.  Wat een aantal jaren terug begon als een bezoekje aan Noma heeft zich ontpopt in een steeds terugkerende (culinaire) zoektocht. Kopenhagen blijft verborgen hoekjes en kantjes hebben. Telkens ik denk de stad door en door te kennen, ontdek ik iets nieuws.  Mijn korte tripje heeft deze keer een heel specifieke reden. Bij het googelen van Claus Meyer (grondlegger Nordic food) zie ik dat ie een kookschool heeft in hartje stad. Als ik zie dat er tussen het aanbod een cursus nordic cuisine in het Engels zit kan mijn geluk niet op. Hoezeer je ook met je neus in de kookboeken zit, niks kan tippen aan een les van een foodgoeroe in levende lijve.  Even is er …

IMG_2382-9.JPG

PLAYA FLAMENCA

Al dik over de helft zitten we, bijna aan het eind van ons groot verlof. Voor Jj al 35 jaar zijn tweede thuis. Ikzelf begin het vertrouwelijke plekje in het zuiden ook te appreciëren. Geen idyllische baaitjes, geen prachtig cultureel erfgoed. Wel veel rust, overdaad aan lekkers en overvloed aan zon. Net de 3 dingen die ik nodig heb om er weer een jaartje tegenaan te kunnen. De lelijk bebouwde Costa, de wansmakelijke toeristen (als ik zeg ‘Britten en Russen’, wordt mijn punt gestaafd) en al de commerciële kantjes van de kust hier neem ik er gaarne bij. Nog voor het vertrek waren de voornemens duidelijk gemaakt: iedere dag iets van werk doen wat er op het thuisfront niet van komt. Eindelijk tijd om alle mails te beantwoorden, te sleutelen aan de nieuwe Zuppa website, mijn soeprecepten neer te pennen en de resterende tijd optimaal op te vullen met Vic-time. Doch, het gaat er geheel anders aan toe. Dag 1 zit ik nog vol energie. Het huisje wordt een beetje op orde gesteld, mijn kleerkast …