All posts filed under: zoet

img_2046

TARTE-TATIN-MERE

   28-10-17 6 jaar geleden waggelde ik het ziekenhuis in, om er enkele dagen later in mijn gekende snelle pas, vergezeld van een half gevulde maxicosi, weer uit te wandelen.  Dat slechts de helft van het autostoeltje opgevuld was, valt grotendeels te wijten aan de genen. Een pluimpje van een vader, een lichtgewicht van een moeder. Ik zeg ‘grotendeels ’, omdat wellicht niet enkel de genetica, maar ook de gejaagdheid van mijn bestaan heel wat grammage van die kleine boorling ontnomen had.  Maar och…10 vingers alsook tenen, 2 armen, een navel en 2 benen,  in topconditie en kerngezond, amper gekrijs noch wenen. Mij hoorde je niet klagen, in’t bezit van een zuigeling bovenmaats.  Na 2 weken vond ik het tijd om hem los te laten, flink als ie was. De wijde wereld in. Bekommering ging terug naar dat andere kind, het soepzaakske.  Compenseren deed ik met de nachten, dat wurmpje om de 3u zuigend aan mijn borst. Zo werd het kleine ding groter en gebroken nachten werden 1 ononderbroken nacht.  Al gauw ontgroeide ik hem …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SINGLE ONTBIJT 

Het valt me niet zo makkelijk als gedacht,  de single-modus. In wezen verandert er niet zoveel. Geen materiële dingen te verdelen, want het huisje inclusief inboedel had ik van in in de beginnen al aan mezelf toegeëigend. Handig. Moest het anders geweest zijn, zou het hoogstens wat praktische rompslomp met zich mee hebben gebracht. Ik ga er echter niet om liegen dat ik toch heel blij ben dat het nu zo is.  En toch. Die extreme onafhankelijkheid, het heeft me misschien wel (mede) mijn relatie(s) gekost. Het zit er zo erg bij me ingeburgerd. Ik ben een gever. Alleen begin ik me nu af te vragen waarom. Is het omdat ik effectief graag anderen ontlast en gelukkig maak? Of doe ik het puur uit egoïsme, om mezelf in te dekken en alle discussies en achterklap achteraf uit de weg te gaan? Heeft het te maken met mijn vrijgevochten ouders? Hun ietwat bizarre vrije vorm van opvoeding? Het is en blijft voorlopig een raden naar.  Waar ik in het begin niet moest weten van een nieuwe …

image-1

BANANANANAAAA 

Groenten en fruit, het blijft een eeuwige strijd met mijn kleine man. Het eerste waar ik naar vraag als ik hem van school ga halen is wat ie gegeten heeft. ‘Vleesje!’, zegt ie halverwege mijn vraag. Hij wil er zo snel mogelijk vanaf zijn, moeders vragenvuur over eten. ‘Geen patatjes, wel groenten!’ volgt vooraleer ik nog maar verder kan vragen. Hij weet hoe hij me moet sussen. ‘Welke groente?’ vraag ik hem. Niet dat ik hem niet geloof, maar puur uit interesse zodat ik thuis ook eens iets kan klaarmaken wat ie wel lust. ‘Het was zo een groene groente met wit vanbinnen.’ Ik kan niet meteen een groente vinden die aan zulke omschrijving voldoet. Het enige wat ik me kan voorstellen bij zo’n schoollunch zijn platgekookte bloemkool, spinazie of bonen met een worst en bloemige aardappelen. Misschien hebben ze de kinderen bij wijze van variatie eens een overgare genetisch gemanipuleerde groene bloemkool gegeven, die nog een beetje van zijn blanco kleur binnenin behouden heeft. ‘Ah ik weet het terug! Courgette was het!’, zegt ie …

Processed with VSCOcam with f2 preset

NORDIC CUISINE 

   Wat het precies is dat me altijd weer terug naar Kopenhagen trekt weet ik niet. Het is ondertussen gewoon een stukje van mezelf geworden. En laten we eerlijk zijn, het is niet het einde van de wereld. Of je nu een tripje Amsterdam doet of een bezoekje brengt aan de Deense hoofdstad, er gaat ongeveer evenveel tijd over.  Wat een aantal jaren terug begon als een bezoekje aan Noma heeft zich ontpopt in een steeds terugkerende (culinaire) zoektocht. Kopenhagen blijft verborgen hoekjes en kantjes hebben. Telkens ik denk de stad door en door te kennen, ontdek ik iets nieuws.  Mijn korte tripje heeft deze keer een heel specifieke reden. Bij het googelen van Claus Meyer (grondlegger Nordic food) zie ik dat ie een kookschool heeft in hartje stad. Als ik zie dat er tussen het aanbod een cursus nordic cuisine in het Engels zit kan mijn geluk niet op. Hoezeer je ook met je neus in de kookboeken zit, niks kan tippen aan een les van een foodgoeroe in levende lijve.  Even is er …

IMG_2734.JPG

ROZIJNEN-HAVERKOEKEN

Naar slechte gewoonte zijn we ook dit jaar weer veel te laat met het voorzien van opvang voor onze Vic in de zomermaanden. Crèche en zomerkampjes zitten beiden eivol met andere jengelende jung. We schuimen alle opties af. Mijn mama heeft het zelf veel te druk met haar nieuwe booming business. De zussen zijn een grote hulp, maar het entertainen van Vic moet plezant blijven, geen verplichting worden. Opie vertoeft in zijn stulpje in Frankrijk. Een paar oude schuren is ie volop aan’t verbouwen tot leefbare ruimte. ‘Helemaal loft-stijl!’, zegt ie zo fier als een gieter. ‘Volgend jaar is het spel daar af, dan neem ik Vic in de zomermaanden mee. Is goed voor zijn taalontwikkeling! Wat Frans en Maaseikers, hij zal het gauw onder de knie hebben zo.’ Altijd grootse plannen, die man. Als ik een foto krijg toegestuurd van 1 van zijn vrienden daar, om de progressie van de gedane werken te staven, verschiet ik me een dubbele bult. De eerste bult is er één van verwondering. ‘Wat heeft ie dat netjes gedaan …

IMG_2394-2.JPG

CREMA CATALANA

Geen zoet voor mij hier in Spanje (ijsjes niet meegerekend). Ik ben sowieso meer voor zoute dingen. Alles wat umami is, behoort voor mij tot de categorie ‘goddelijk’. Kaas, verse truffels, champignons, soja,…doen mijn foodhart op hol slaan. Het zou echter een schande zijn moest ik hier de bereiding van crema catalana niet onder de knie krijgen. Deze staat steevast op elke restaurantkaart in Spanje. In feite zegt men hier crema cremada, waarvan de letterlijke vertaling ‘verbrande room’ is. Ik ben in het bezit van de onhebbelijke gewoonte om bij ieder bezoek aan een ander land mijn koffer te vullen met ingrediënten van de plaatselijke supermarkt (Nu ik dat hier neerpen denk ik eraan dat er van ons laatste trip naar Zweden nog een groot pak knäckebröd, een pot mosterdzaad, haringen, dillesaus en zakjes thee onuitgepakt in de kelder staan). Vaste supermarktitems van de Spaanse Costa zijn: wijn, vijgenconfituur, zeezout, saffraan, almendras, ñoras (pepers) en pimentón. Dit jaar wordt de lijst uitgebreid met twee nieuwe ontdekkingen. Nummer 1 zijn de olijvenkoekjes van Ines Rosales. Mijn …

IMG_2274-0.JPG

BIERCRACKERTJES

Mijn biercursus heb ik on hold gezet. Eerlijk? Ik ken geen grijze zone. Het is zwart of wit, alles of niks. Met de hakken over de sloot, daar doe ik niet meer aan mee. Van een meer dan voorbeeldige leerling in het lager ging ik naar een matige middelbare student om me vervolgens hopeloos door mijn hogere studies te worstelen. Nooit heb ik geweten wat het is, studeren. Alles ging altijd vanzelf. Tot…het niet meer zonder enige inzet ging. Een laatste poging deed ik nog. Ik gaf me helemaal. Vol goeie moed deed ik een snelcursus wiskunde voor de start van het academiejaar. Van de kunstafdeling naar een richting met overwegend chemie, fysica en de helft van de tijd gekluisterd zitten in het labo was geen makkie. Ik wou me bewijzen. Alles ging goed. Geen grote uitblinker, maar ik was tevreden. Éen kleine tegenslag heeft me gevloerd. In plaats van verder te knokken gaf ik gewoon op. Zonder boe of bah. Zelfs de moeite niet gedaan om me in de strijd te gooien. Mijn tegenslag …

haver

HAVERCOOKIES

Het heeft even geduurd, maar deze koekjes verkopen sinds kort als zoete broodjes (wat ze eigenlijk ook letterlijk zijn). Zulke zoete heerlijkheden maken is één ding. Ze aan de man brengen is een ander paar mouwen. Ikzelf ben geen kei in dat laatste. Zelfs een cursus assertiviteitstraining heeft de commerciële kant in mij niet kunnen boven halen. Alle liefde wordt reeds gestoken in het maken van soep en zoet. Om dan nog eens met volle overtuiging mijn soepslurpers een dessert of vieruurtje aan te smeren, nee, dat durf ik dan weer net niet. Voor het spijzen van de soepkas hoef ik het niet te doen. De koekjes zijn echt geen heuse winstmakers, integendeel. Mensen laten genieten van niet enkel een kommetje groenten, het is gewoon eens wat anders. Hoe het dan komt dat ze nu plots wel verkopen? Tja, de magische tongval van ons nieuw teamlid zit daar voor heel wat tussen. Het is altijd een komen en gaan van personeel. Het is vreselijk moeilijk om een goed evenwicht te vinden tussen het baas-collega-vriend(in) zijn. …

IMG_3932

SPICE up your life CAKE

Een dikke maand al plakt het ‘buh-gevoel’ aan mijn lijf. Iedere kleine tegenslag heeft dat slechte gevoel een beetje dieper geduwd. Zodanig diep dat ik hier nu zit met een dikke laag melancholie onder mijn huid. In feite is het ridicuul. Buiten een paar akkefietjes is er niks om echt neerslachtig van te zijn. Even was ik vergeten dat hier alles neerpennen me goed doet. Wat begon als simpele soepblog, is ontaard in het herontdekken van mezelf. Aan de hand van heerlijke eetmomenten en recepten bevredig ik mijn eigen geest.Het wordt dus stilletjes aan tijd dat ik alle negativiteit en bitterheid van me afschud zodat ik al het imperfecte weer kan omarmen! Bij deze zet ik dus een stapje terug. Terug naar waar ik begonnen ben. Terug naar mijn eenvoudige hol. Geen nijd en ommekijk, gewoon terugkeren naar mezelf en fijne receptjes! Om vervolgens weer een hele grote stap voorwaarts te maken. Het geluk bijbenen, misschien wel overstijgen, wie weet, dat zijn mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar! Nu de geestelijke voornemens klaar zijn, …

img_2276

FOODLAB-DROMENLAND

Wie droomt er nu niet van de lotto winnen? Awel, ikke. Moesten er ineens miljoenen op mijn bankrekening staan, zou ik me eerder slecht dan goed voelen. Natuurlijk heb ik bepaalde dromen, zoals iedereen. Het fijne is net om die zelf te verwezenlijken. Het is een beetje zoals reisjes maken. Aan Centjes bijeensprokkelen, de bestemming uitkiezen, routes en bezienswaardigheden uitstippelen, het aftellen naar het vertrek, beleef ik minstens evenveel plezier aan als de reis op zich. It’s not the destination but the journey that counts’, zei ons mama vroeger altijd. En gelijk had ze. Geld zou ons moeiteloos op eender welke bestemming in het leven brengen. De fun en voldoening zou er voor mij echter af zijn. Ik heb echt waar een heerlijk leven. Een fantastische zoon, een eigen huisje, een zalig zaakje, leuke tripjes tussen het werken door. Stuk voor stuk reisjes/doelen des levens die ik koester en me doen dromen van meer. Van een eigen soepboek bv, of een nieuw zaakje….van receptenwerk voor één of ander tijdschrift, een broertje of zusje voor onze …