All posts filed under: recepten

Processed with VSCO with f2 preset

UPGRADE MOSSELSOEP

      De zwangerschap heeft mijn goesting in veel en lekker uitgebreid eten serieus aangetast. De slokdarm sluit zich op regelmatige tijdstippen als een sluis af. Een ideaal systeem voor diegene die wat kilo’s willen verliezen, frustrerend voor iemand die dol is op lekker eten en haar mager onderstel constant dient aant te spekken (een fijne combinatie met dank aan de genen). Het lijkt wel of het babymensje na een paar happen zijn buikje vol heeft en dan besluit om op eigen houtje de sluisdeuren te dichten.  Etentjes buitenshuis zijn al 8 maanden uit den boze. Mijn kookkunsten beperken zich tot het minimum. Rijkelijk gevulde tafels maken plaats voor de cucina povera. En als het even kan, worden overschotten verwerkt in de maaltijd van de dag nadien.  Als we de binnenlandse hitte ontvluchten door een paar dagen te vertoeven aan de Belgische kust, staat er steevast een kom mosselen op het menu. Het appartementje van manlief zijn pluspapa heeft het beste terras met uitzicht op onze Noordzee. Zelf kokkerellen is de boodschap. Zeelucht van de …

Processed with VSCO with f2 preset

NIEUW (Italiaans) LEVEN

  Het is lang weekend. Normaliter zou ik dit combineren met een uitje (als het even kan, ver noorderwaarts), maar ik blijf thuis. Energiepijl staat op laag, levenslust is ver zoek en de passie voor eten en koken ligt voorlopig ook even geborgen op de bovenste plank van de kast. De jaren in overdrive leven heeft zijn terugslag. De honger naar meer is (even) weg. Een buik gevuld met kinderlijk geluk legt me volledig lam. Het is een beetje dubbel. In het achterhoofd de onrust dat ik nog vanalles zou willen ondernemen. Het blijft ergens sidderen. Iets nieuws om mijn schouders onder te zetten, terug geladen met bakken energie. Aan de andere kant is het ok. Ik moet me de tijd gunnen om terug op te laden. Voor even een groot deel eigen ik aan de kant te schuiven en de onrust en honger naar meer op te vullen met het gewone geluk.  Voorlopig dus geen vernuftige uitjes meer. Geen zoektocht naar wat anders of bovenmaats geluk. Wel ga ik met de komst van zoon …

img_2062-1

Mak(kie)reel

   We proberen vlees uit ons huis te bannen. Na een jaar van overdaad zijn groente en vis meer dan welkom. Ook huishoudelijke supermarktbezoekjes zijn uit den boze. Geen volle karren en gesleur. Inkopen doen we dag per dag. Een mens heeft in feite niet veel nodig. Zo voorzien we ons wekelijks van onze (zelfgeplukte!)oogst uit de moestuin, drinken we heerlijk Hasselts kraantjeswater en zuppa’s restjes zuurdesembrood van de superette gaan iedere dag rond 5 mee huiswaarts. Samen met de (groothandel)belevering van het soepzaakske bestellen we 3-wekelijks wat verse vis mee. Geen grote verleidingen van industrieel snoepgoed of koek. Alles liefst puur. Het is niet zo dat we van de ene op de andere dag bewust en brut zijn omgeschakeld. Het leven in de stad heeft ons gewoon een duwtje in de rug gegeven.  In een tijd van overconsumptie, overdaad aan hippe trends, overload van de meest onconventionele liflafjes, verlang ik naar eenvoud. Op zoek naar een leven pur sang.  Misschien dat het stilliggen van deze blog er ook wat mee te maken heeft. Er is gewoon …

img_2046

TARTE-TATIN-MERE

   28-10-17 6 jaar geleden waggelde ik het ziekenhuis in, om er enkele dagen later in mijn gekende snelle pas, vergezeld van een half gevulde maxicosi, weer uit te wandelen.  Dat slechts de helft van het autostoeltje opgevuld was, valt grotendeels te wijten aan de genen. Een pluimpje van een vader, een lichtgewicht van een moeder. Ik zeg ‘grotendeels ’, omdat wellicht niet enkel de genetica, maar ook de gejaagdheid van mijn bestaan heel wat grammage van die kleine boorling ontnomen had.  Maar och…10 vingers alsook tenen, 2 armen, een navel en 2 benen,  in topconditie en kerngezond, amper gekrijs noch wenen. Mij hoorde je niet klagen, in’t bezit van een zuigeling bovenmaats.  Na 2 weken vond ik het tijd om hem los te laten, flink als ie was. De wijde wereld in. Bekommering ging terug naar dat andere kind, het soepzaakske.  Compenseren deed ik met de nachten, dat wurmpje om de 3u zuigend aan mijn borst. Zo werd het kleine ding groter en gebroken nachten werden 1 ononderbroken nacht.  Al gauw ontgroeide ik hem …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SINGLE ONTBIJT 

Het valt me niet zo makkelijk als gedacht,  de single-modus. In wezen verandert er niet zoveel. Geen materiële dingen te verdelen, want het huisje inclusief inboedel had ik van in in de beginnen al aan mezelf toegeëigend. Handig. Moest het anders geweest zijn, zou het hoogstens wat praktische rompslomp met zich mee hebben gebracht. Ik ga er echter niet om liegen dat ik toch heel blij ben dat het nu zo is.  En toch. Die extreme onafhankelijkheid, het heeft me misschien wel (mede) mijn relatie(s) gekost. Het zit er zo erg bij me ingeburgerd. Ik ben een gever. Alleen begin ik me nu af te vragen waarom. Is het omdat ik effectief graag anderen ontlast en gelukkig maak? Of doe ik het puur uit egoïsme, om mezelf in te dekken en alle discussies en achterklap achteraf uit de weg te gaan? Heeft het te maken met mijn vrijgevochten ouders? Hun ietwat bizarre vrije vorm van opvoeding? Het is en blijft voorlopig een raden naar.  Waar ik in het begin niet moest weten van een nieuwe …

image-9

NIEUW BEWIND

Het gaat er zalig aan toe tussen de zuppa-muren. Het werken met enkel manvolk doet me deugd. Ik kan als het ware mijn eigen vreselijk moeilijke zelve zijn. De mannen hebben een stevige schild waarop mijn harde woorden meestal gewoon terugkaatsten. Nikste woorden wikken en wegen om iets zo voorzichtig mogelijk over te brengen. Gewoon boem baaf patat. Geen sprake van verbloeming, gewoon rechttoe-rechtaan, alles wat nog maar richting lever gaat, er al uitspuwen voor het de kans krijgt erop te gaan liggen. Uiteraard zorgt dit ook voor onenigheid. Het zou maar raar zijn moest al mijn (niet altijd even relevante) commentaar gewoon geslikt worden. Laten we zeggen dat ik ervan bijleer.  Als Xander zegt dat hij mijn tanden wil uitkloppen, een serieuze kopstoot wil geven of gewoon de easy way, me van kant wil maken, weet ik dat ik erover ben gegaan. Als Nico in zichzelf begint te mompelen en te mokken, idem. Ik heb het niet altijd bij het rechte eind en het sterke karakter van beide collega’s zetten me geregeld met beide …

Processed with VSCOcam with f2 preset

REVISIE RISOTTO

Slapeloze nachten, ik kan ze amper tellen, zo talrijk zijn ze. Het hoofd zit vol. Met vol bedoel ik eivol, dat het uit aan’t puilen is, aan’t overlopen, op ontploffen staat. De oplossing: lozen die handel. Vooraleer ik me van al het ‘afval’ in het hoofd ontdoe, wil ik eerst een selectie maken. Er zit ongetwijfeld wat materiaal bij dat mag blijven. Het nodige om nog mens(elijk) te blijven.  Starten doe ik met de zorgen om mijn zaak. Hoe het er mee gaat? Mijn kleine winkeltje waar de wachtende rij ‘s middags tot op straat reikt? Awel, het is een constant gevecht. Absurd hoge kosten en een nog meer absurde passie liggen constant met elkaar in conflict. Laten we zeggen dat dit bijna de grootste zorgenblok is die in de bovenkamer plaatsneemt. En ik wil hem absoluut kwijt, vervangen door een iets kleinere blok, waarin passie en gedrevenheid de bovenhand nemen en vechtlust minder zijn werk moet doen.  Een gezin, dat is een beetje zoals een klein bedrijfje runnen. Mits mijn soephandeltje al zoveel van …

Processed with VSCO with a4 preset

WILDPLUKZONDAG

   Al van kindsaf ben ik geobsedeerd door al wat uit de grond komt piepen en eetbaar is. Had me 30 jaar terug gevraagd hoe ik later zou wonen, ik had meteen geantwoord ‘op een grote lap grond, te midden van veld en/of bos, met een eigen moestuin, wat kippen en een grote boomhut’. Hele dagen zou ik zoeken naar wat eetbaars uit de omgeving. 7 kinderen zou ik baren, zonder moeite. Straffer nog, ik zou tijd voor ze maken, achter ze aanhollen, spelletjes spelen en ze iedere avond een boek voorlezen.  In werkelijkheid woon ik te midden van de stad, heb ik ocharme 1 klein joch ter wereld gebracht en is er geen tijd om achter dat klein scharminkel aan te rennen, laat staan iedere avond een boek voor te lezen.  Om toch maar een ietsiepietsie beetje het buitengevoel te creëren, schrijf ik ons in voor een wildplukdag op Brussels grondgebied. ‘Ons’ is mijn moeder, mijn goede vriendin Christien, mijn eigenste soepboekfotograaf Raf en last but not least, mijn grootste vriend alsook zoon Vic.  …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SOUPERBE

   Op 2 handen kan ik ze tellen, mijn vrienden. En als het om echte goeie vrienden gaat kom ik met 1 hand ruimschoots toe. Ik ben altijd al een beetje een eenzaat geweest. Doch, wie de muur om me heen kan breken, wordt met open armen ontvangen. Lief en leed wordt gedeeld, tot het diepste van de ziel.  Één van die 5 vingers aan de rechterhand is mijn beregoede vriend. Je mag beregoed letterlijk nemen, want hij ziet eruit als een echte knuffelbeer. Met zijn postuur kan ie u van al het kwade beschermen. Zijn oren zijn expert in luisteren. Het mondje staat enkel stil als de oren aan’t werk zijn. Laten we zeggen dat de mond overwegend zever produceert, de nodige zever om een mens er gigantisch vrolijk van te laten worden. De overige praatjes zijn er voor wijze raad en daad.  Dat die vriend 7 jaar lang aan de andere kant van de wereldbol heeft vertoefd en nu terug dichtbij is, ik hoef er geen tekening bij te maken hoe blij ik …

image-1

BANANANANAAAA 

Groenten en fruit, het blijft een eeuwige strijd met mijn kleine man. Het eerste waar ik naar vraag als ik hem van school ga halen is wat ie gegeten heeft. ‘Vleesje!’, zegt ie halverwege mijn vraag. Hij wil er zo snel mogelijk vanaf zijn, moeders vragenvuur over eten. ‘Geen patatjes, wel groenten!’ volgt vooraleer ik nog maar verder kan vragen. Hij weet hoe hij me moet sussen. ‘Welke groente?’ vraag ik hem. Niet dat ik hem niet geloof, maar puur uit interesse zodat ik thuis ook eens iets kan klaarmaken wat ie wel lust. ‘Het was zo een groene groente met wit vanbinnen.’ Ik kan niet meteen een groente vinden die aan zulke omschrijving voldoet. Het enige wat ik me kan voorstellen bij zo’n schoollunch zijn platgekookte bloemkool, spinazie of bonen met een worst en bloemige aardappelen. Misschien hebben ze de kinderen bij wijze van variatie eens een overgare genetisch gemanipuleerde groene bloemkool gegeven, die nog een beetje van zijn blanco kleur binnenin behouden heeft. ‘Ah ik weet het terug! Courgette was het!’, zegt ie …