All posts filed under: Geen categorie

Processed with VSCO with f2 preset

UPGRADE MOSSELSOEP

      De zwangerschap heeft mijn goesting in veel en lekker uitgebreid eten serieus aangetast. De slokdarm sluit zich op regelmatige tijdstippen als een sluis af. Een ideaal systeem voor diegene die wat kilo’s willen verliezen, frustrerend voor iemand die dol is op lekker eten en haar mager onderstel constant dient aant te spekken (een fijne combinatie met dank aan de genen). Het lijkt wel of het babymensje na een paar happen zijn buikje vol heeft en dan besluit om op eigen houtje de sluisdeuren te dichten.  Etentjes buitenshuis zijn al 8 maanden uit den boze. Mijn kookkunsten beperken zich tot het minimum. Rijkelijk gevulde tafels maken plaats voor de cucina povera. En als het even kan, worden overschotten verwerkt in de maaltijd van de dag nadien.  Als we de binnenlandse hitte ontvluchten door een paar dagen te vertoeven aan de Belgische kust, staat er steevast een kom mosselen op het menu. Het appartementje van manlief zijn pluspapa heeft het beste terras met uitzicht op onze Noordzee. Zelf kokkerellen is de boodschap. Zeelucht van de …

image-9

NIEUW BEWIND

Het gaat er zalig aan toe tussen de zuppa-muren. Het werken met enkel manvolk doet me deugd. Ik kan als het ware mijn eigen vreselijk moeilijke zelve zijn. De mannen hebben een stevige schild waarop mijn harde woorden meestal gewoon terugkaatsten. Nikste woorden wikken en wegen om iets zo voorzichtig mogelijk over te brengen. Gewoon boem baaf patat. Geen sprake van verbloeming, gewoon rechttoe-rechtaan, alles wat nog maar richting lever gaat, er al uitspuwen voor het de kans krijgt erop te gaan liggen. Uiteraard zorgt dit ook voor onenigheid. Het zou maar raar zijn moest al mijn (niet altijd even relevante) commentaar gewoon geslikt worden. Laten we zeggen dat ik ervan bijleer.  Als Xander zegt dat hij mijn tanden wil uitkloppen, een serieuze kopstoot wil geven of gewoon de easy way, me van kant wil maken, weet ik dat ik erover ben gegaan. Als Nico in zichzelf begint te mompelen en te mokken, idem. Ik heb het niet altijd bij het rechte eind en het sterke karakter van beide collega’s zetten me geregeld met beide …

Processed with VSCOcam with f2 preset

TOSKA-FOOD

Waar ik deze maand begon met geweldig veel moed en enthousiasme, eindig ik september in een toestand van weemoed. Misschien is weemoed niet het juiste woord om uit te drukken wat ik precies voel. Een poos terug stuurde iemand me het woord ‘toska*’ toe. ‘Zoek maar eens op, het is een woord op uw lijf geschreven’ zei ie. ‘Toska’ zei ik luidop terwijl ik het las. ‘Toska, toska…toska’ echode ik mezelf nog eens na. Hoe meer ik het herhaalde, hoe mooier het werd. Het had iets herkenbaar, alsof ik het gewoon kon voelen, omhelsen, wetende dat ik bij het loslaten ervan, het toch nog geregeld mijn pad zou kruisen.  Bij zulke gemoedstoestand hoort een mooi bordje. Simpel, puur en toch allesomvattend. Een mens heeft soms niet veel meer nodig.  Snij 4 heel erg kleine courgette dwars door. Gril ze kort in een hete pan met olijfolie. Laat de peper- en zoutmolen royaal zijn werk doen. Als de courgette aan alle kanten bruingekleurd is, rangschik je ze mooi op een bordje. Leg er wat bloemen van …

Processed with VSCO with a4 preset

WILDPLUKZONDAG

   Al van kindsaf ben ik geobsedeerd door al wat uit de grond komt piepen en eetbaar is. Had me 30 jaar terug gevraagd hoe ik later zou wonen, ik had meteen geantwoord ‘op een grote lap grond, te midden van veld en/of bos, met een eigen moestuin, wat kippen en een grote boomhut’. Hele dagen zou ik zoeken naar wat eetbaars uit de omgeving. 7 kinderen zou ik baren, zonder moeite. Straffer nog, ik zou tijd voor ze maken, achter ze aanhollen, spelletjes spelen en ze iedere avond een boek voorlezen.  In werkelijkheid woon ik te midden van de stad, heb ik ocharme 1 klein joch ter wereld gebracht en is er geen tijd om achter dat klein scharminkel aan te rennen, laat staan iedere avond een boek voor te lezen.  Om toch maar een ietsiepietsie beetje het buitengevoel te creëren, schrijf ik ons in voor een wildplukdag op Brussels grondgebied. ‘Ons’ is mijn moeder, mijn goede vriendin Christien, mijn eigenste soepboekfotograaf Raf en last but not least, mijn grootste vriend alsook zoon Vic.  …