Latest Posts

Processed with VSCO with f2 preset

UPGRADE MOSSELSOEP

  

  

De zwangerschap heeft mijn goesting in veel en lekker uitgebreid eten serieus aangetast. De slokdarm sluit zich op regelmatige tijdstippen als een sluis af. Een ideaal systeem voor diegene die wat kilo’s willen verliezen, frustrerend voor iemand die dol is op lekker eten en haar mager onderstel constant dient aant te spekken (een fijne combinatie met dank aan de genen). Het lijkt wel of het babymensje na een paar happen zijn buikje vol heeft en dan besluit om op eigen houtje de sluisdeuren te dichten. 

Etentjes buitenshuis zijn al 8 maanden uit den boze. Mijn kookkunsten beperken zich tot het minimum. Rijkelijk gevulde tafels maken plaats voor de cucina povera. En als het even kan, worden overschotten verwerkt in de maaltijd van de dag nadien. 

Als we de binnenlandse hitte ontvluchten door een paar dagen te vertoeven aan de Belgische kust, staat er steevast een kom mosselen op het menu. Het appartementje van manlief zijn pluspapa heeft het beste terras met uitzicht op onze Noordzee. Zelf kokkerellen is de boodschap. Zeelucht van de bovenste plank krijg je er gratis en voor niks bij! 

Zoals het altijd gaat bij het eten van mosselen, blijft er heel wat vocht met mosselgroenten over. Normaliter gebruik ik deze ter toevoeging van een gemixte vissoep of bisque. Doordat babylief de sluisdeuren op het meest geweldige moment weer sluit, zijn er deze keer ook heel wat gevulde schelpjes tussen de groentjes blijven zwemmen. Ik haal de mossels uit hun schelp en bewaar ze samen met vocht en groenten tot daags nadien in de koeling. 

Niks zo passend aan de Belgische kust als een gevuld vissoepje. Ik haal nog wat vis bij. Pimpen doe ik het mosselvocht met wat extra groente, de bijgehaalde vis en kruiden. Meer hoeft het soms niet te zijn…

Recept simpele vissoep (voor 4)

2 el olijfolie- 1 kleine ui, gehalveerd en in fijne reepjes- 1/2 teen look, fijngehakt- 1 wortel, in kleine blokjes- 1/2 rode paprika, in kleine blokjes- 350g zalmfilet, in blokjes gesneden- 200g gepelde scampi- 1 bokaaltje Vongole – leftover kookvocht inclusief groentjes en mosseltjes van de dag ervoor- 1 blikje tomatenblokjes- 1 el paprikapoeder (pikant)- enkele saffraandraadjes- peper en zout


Verhit de olijfolie in een grote (soep)ketel en voeg de gesneden groentjes en look toe. Roer goed om. Blus met het vocht van het bokaaltje vongole en het vocht van de mosseltjes. Laat goed inkoken en voeg eventueel wat water toe. Kruid met peper, zout, paprikapoeder en saffraan. Voeg het blik geconcasseerde tomaten toe, laat 5 minuten doorkoken. Voeg nu de zalm en scampi toe, laat nog eens 2 minuten doorkoken. Voeg als allerlaatste de overgebleven groente en mosseltjes en vongole toe. Het soepje heeft nu slechts 1 minuutje nodig op het vuur vooraleer de borden gevuld kunnen worden.

Werk af met gemalen kaas en een lepeltje rouille. Smakelijk!!! 

Processed with VSCO with f2 preset

NIEUW (Italiaans) LEVEN

 
Het is lang weekend. Normaliter zou ik dit combineren met een uitje (als het even kan, ver noorderwaarts), maar ik blijf thuis. Energiepijl staat op laag, levenslust is ver zoek en de passie voor eten en koken ligt voorlopig ook even geborgen op de bovenste plank van de kast. De jaren in overdrive leven heeft zijn terugslag. De honger naar meer is (even) weg. Een buik gevuld met kinderlijk geluk legt me volledig lam. Het is een beetje dubbel. In het achterhoofd de onrust dat ik nog vanalles zou willen ondernemen. Het blijft ergens sidderen. Iets nieuws om mijn schouders onder te zetten, terug geladen met bakken energie. Aan de andere kant is het ok. Ik moet me de tijd gunnen om terug op te laden. Voor even een groot deel eigen ik aan de kant te schuiven en de onrust en honger naar meer op te vullen met het gewone geluk. 

Voorlopig dus geen vernuftige uitjes meer. Geen zoektocht naar wat anders of bovenmaats geluk. Wel ga ik met de komst van zoon nummer 2, terug naar de basis van het bestaan. Een mooi gezin, een kwalitatief  leven waarin mijn jongens groot worden met de simpele dingen des levens.

Eten blijft natuurlijk een grote rol spelen in die basis van mijn vreugde alom. Voortaan echter wat anders getint dan ervoor. 

Dit is een nieuwe start, samen met de komst van een nieuw leven/wezen, gaat deze blog een nieuwe weg inslaan. Van werelds naar wat meer binnenshuis. Terug naar de eenvoud van het koken. Gericht op huiselijk geluk. 

De moeilijkheidsgraad van simpel koken ligt hem in de kwaliteit en het beperken van je producten. Een hele kunst voor mij. Als rasechte hamsteraar ben ik gewoon van een overload aan bordjes met ellenlange ingrediëntenlijst te maken. 

Met een Italiaanse man in huis is het maken van onze eigen pasta een must. Victor is een moeilijke eter, maar als ie kan meehelpen met wat op tafel komt gaat alles wat makkelijker richting buik. Zijn absolute favoriet is pasta. Als zijn handjes aan de pastamachine mogen draaien is het feest, zelfs in de mond!

Recept pastadeeg:

500g semolina of 250g semolina en 250g bloem type 00- 5 eigelen- 1 volledig ei- snuf zout- 3 el olijfolie- koud water

Doe bloem, zout en eikes in de keukenmachine en laat deze met behulp van een deegkneder (opzetstuk) zijn werk doen. Voeg na enkele seconden de olijfolie toe. Doe beetje bij beetje (druppelsgewijs) water bij het deeg en laat 5 minuten goed doordraaien. Stop de mixer even, haal het de substantie uit de kom en maak manueel een bolletje deeg. Doe de deegbal terug in de kom en laat de machine weer even het werk overnemen. 

Verdeel de bol en 4 kleinere bollen, verpak ze individueel in plastiekfolie en laat ze een half uurtje in de koelkast rusten. 

Schroef ondertussen je pastamachine vast aan de tafel en roep alle kinder- en manhanden aan dek! 

Makkelijkst is als je manlief de taak geeft zich te ontfermen over het insteken en opvangen van de deegbal gaande van stand 1 tot 7. Kindlief geef je de opdracht tot draaien, draaien, en nog eens draaien. 

Snij de pastavellen in lange dunne slierten (wij gebruiken hiervoor een fantastische deegrol, meegebracht uit Bologna. Ook makkelijk en online te bestellen voor een prikje). Breng ondertussen water aan de kook met een goeie schep (of 2) zout. Als het water kookt, gooi je de pasta in en is ie in 2 minuutjes eetklaar! 

Samen pasta maken heeft iets magisch. Wij besluiten er een wekelijkse traditie van te maken, die ervoor zorgt dat onze jongens de smaak en het plezier van het goede leven meekrijgen! 

img_2062-1

Mak(kie)reel

  
We proberen vlees uit ons huis te bannen. Na een jaar van overdaad zijn groente en vis meer dan welkom. Ook huishoudelijke supermarktbezoekjes zijn uit den boze. Geen volle karren en gesleur. Inkopen doen we dag per dag. Een mens heeft in feite niet veel nodig. Zo voorzien we ons wekelijks van onze (zelfgeplukte!)oogst uit de moestuin, drinken we heerlijk Hasselts kraantjeswater en zuppa’s restjes zuurdesembrood van de superette gaan iedere dag rond 5 mee huiswaarts. Samen met de (groothandel)belevering van het soepzaakske bestellen we 3-wekelijks wat verse vis mee. Geen grote verleidingen van industrieel snoepgoed of koek. Alles liefst puur. Het is niet zo dat we van de ene op de andere dag bewust en brut zijn omgeschakeld. Het leven in de stad heeft ons gewoon een duwtje in de rug gegeven. 

In een tijd van overconsumptie, overdaad aan hippe trends, overload van de meest onconventionele liflafjes, verlang ik naar eenvoud. Op zoek naar een leven pur sang. 

Misschien dat het stilliggen van deze blog er ook wat mee te maken heeft. Er is gewoon teveel. Teveel social media, te veel blogs, niks is nog verrassend, alles is bereikbaar.

Maar ik mis het bloggen. Het is een uitlaatklep voor al mijn struikelblokken alsook mijn vreugde. De zoektocht naar het geluk in een gewoon mensenleven. Mijn liefde voor de keuken, op de meest natuurlijke en simpele manier, ik deel deze allen graag. 

Om eens wat anders te doen met vis dan de klassieke combinaties maak ik vandaag een ietwat gekke combinatie van rode kool en  makreel. 

Recept ‘gerookte’ makreel met mierikswortelyoghurt en rodekool (voor 2):

2 middelgrote makreeltjes, schoongemaakt, van ongeveer 400 g elk- 1/2 kg rijst- citroenschil van 1 Citroen- enkele takjes tijm

Leg in een grote pan of ketel grote stukken aluminiumfolie zodanig dat de pan helemaal bedekt is en de ‘flappen’ die eruit hangen het deksel kunnen bedekken en daardoor zorgen voor een luchtdicht systeem. Doe de rijst samen met tijm en de citroenschillen op de vellen aluminiumfolie. Leg hierop de makreel. Het deksel mag op de pan en de flappen folie mogen over het deksel gevouwen zodanig dat er geen lucht tussen deksel en inhoud kan. Zet de pan op een hoog vuur en wacht tot je rook langs de randen ziet glippen. Vanaf dat moment laat je de makreel 10-13 minuten rustig verder garen. Haal van het vuur en kruid met peper en zout. Gooi de rijst samen met de folie weg. 

Rodekool met balsamico en appel:

2 el olijfolie- 1/2 rodekool, in fijne reepjes- 1/2 appel, geschild en in kleine blokjes-1/4 ui, in kleine blokjes- 1 el rietsuiker- 4 el balsamicoazijn-1 glas water- peper en zout

Verhit de olie in een pan. Stoof de ui, samen met appeltjes en rodekoolreepjes aan. Roer goed om. Kruid met peper en zout. Voeg de suiker toe, laat lichtjes karameliseren en blus dan met de balsamico. Geef alles de tijd om te laten inkoken. Blus vervolgens met water en laat nog eens 15 minuten doorkoken tot het water verdampt is en de rodekool boterzacht is. Klaar!

Mierikswortelyoghurt:

200 ml Griekse yoghurt- 100 ml zure room- 3 theelepels geraspte mierikswortel- peper en zout- 1 el olijfolie van goede kwaliteit

Meng alles tot een glad geheel. 
Dresseer 2 borden mooi met een flinke schep rodekool, een toefje yoghurt en voor ieder een makreel. Genieten maar!


img_2046

TARTE-TATIN-MERE

  
28-10-17

6 jaar geleden waggelde ik het ziekenhuis in, om er enkele dagen later in mijn gekende snelle pas, vergezeld van een half gevulde maxicosi, weer uit te wandelen. 

Dat slechts de helft van het autostoeltje opgevuld was, valt grotendeels te wijten aan de genen. Een pluimpje van een vader, een lichtgewicht van een moeder. Ik zeg ‘grotendeels ’, omdat wellicht niet enkel de genetica, maar ook de gejaagdheid van mijn bestaan heel wat grammage van die kleine boorling ontnomen had. 

Maar och…10 vingers alsook tenen, 2 armen, een navel en 2 benen,  in topconditie en kerngezond, amper gekrijs noch wenen. Mij hoorde je niet klagen, in’t bezit van een zuigeling bovenmaats. 

Na 2 weken vond ik het tijd om hem los te laten, flink als ie was. De wijde wereld in. Bekommering ging terug naar dat andere kind, het soepzaakske. 

Compenseren deed ik met de nachten, dat wurmpje om de 3u zuigend aan mijn borst. Zo werd het kleine ding groter en gebroken nachten werden 1 ononderbroken nacht. 

Al gauw ontgroeide ik hem en hij ontgroeide mij. Eerste woordjes, stappen, pap,…het is me zowat ontgaan. Ik ben niet gestopt, niet stil blijven staan, ben in mijn gekende snelle pas eraan voorbij gegaan. 

Tuurlijk is er rouw. Geen ontkennen aan. Ik deed het immers niet zoals het volgens het verwachtingspatroon moet. En toch kwam het meer dan goed.

6 jaar is ie. ‘Een kind van de wereld’ zei de juf op zijn eerste oudercontact. Hij huppelt de ene week vrolijk bij zijn papa binnen om de andere week ons te vervullen van geluk. Genieten van iedere stap die ie nu maakt doe ik dubbel en dik.

We vieren zijn dag na datum. Familie en +familie maken het feest compleet. Ik zorg voor een tarte tatin. Terwijl ik hem maak moet ik een beetje lachen. Je doet het tenslotte tegen de regels van de klassieke bakkookkunst in. Het lijkt ietwat symbolisch. Alsof het staat voor de preparatie van mijn zoon tot wat ie is. De taart komt ondanks zijn omgekeerde bereidingswijze helemaal goed, misschien zelfs wel nog dat tikkeltje beter!

Recept tarte-tatin

Kant en klaar bladerdeeg of zelfgemaakt zoet kruimeldeeg*

600 g appelen, geschild, klokhuis verwijderd en in 4- 60 g boter- 160 g suiker- 2 el water

Verwarm de oven op 200 graden. Smelt de boter in een stevige koekenpan. Voeg suiker en water toe. Roer 2 minuten tot de suiker gesmolten is. Laat 5 minuten inkoken tot een dikke stroop  voeg dan de appelparten toe. Laat nog eens 5 minuten goed doorkoken. Doe de appeltjes samen met de siroop in een taartvorm (18cm diameter) en leg hierop het uitgerolde (blader)deeg. Vouw de randen naar beneden. Bak in 15-20 minuten goudbruin.

*recept kruimeldeeg:

270 g bloem- 150 g melkerijboter, koud, in blokjes- 2 el suiker- 3 el ijskoud water- snufje zout- optioneel 1 ei

Meng alle ingrediënten in een keukenrobot tot een glad geheel en laat in plastiekfolie minstens 1/2 u rusten in de koelkast. 

67b7e279-d37f-4a6e-bca1-ea6ef84cefec

DE EMMER IN DE WOESTIJN

De spanning is te snijden. Papa spreekt in zijn dagelijks verslag over ‘interne problemen’. Ik moet er wat om lachen, ondanks dat het bittere ernst is. We zijn ruimschoots over de helft van onze trip als irritatie de bovenhand neemt. Er is niet echt een specifiek voorval dat enige discussie doet opwaaien. Het is de spreekwoordelijk emmer die bij mijn zus gewoon is overgelopen. Ik ben niet alleen de druppel maar ook de halve inhoud van die emmer. Het heeft een dikke dag nodig eer het tot me doordringt. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Het onze een kruis. Het zusterschap is er eentje van bloed. Het stroomt door je aders, zelfs daar waar het niet stromen kan. 

Alledrie hebben we identiek dezelfde opvoeding gehad. Dezelfde waardes in het leven. Althans een goede basis ervan. De uitwerking hebben we in alle vrijheid zelf mogen invullen. En toch, hoe groots die vrijheid ook leek, bleven we alledrie ons vastklampen aan ons nest. Straffer nog, we hebben er een wedstrijdje van gemaakt. Het wedstrijdje ‘om ter eerst ons moeder behagen’. Alles om ter mooist, ter joviaalst, ter slimst, ter slankst, ter plezantst, ter creatiefst,…allen met hetzelfde doel: perfect willen zijn. Niet omdat ons dat gevraagd werd, wel omdat we zagen dat ons mama dat van zichzelf eiste. Als kind heb ik dat misbegrepen. Een hevige strijd heb ik gevoerd, met mezelf en alles er omheen. Het gezinsleven op zijn kop gezet, geterroriseerd. Het was mijn manier om me los te wrikken. Van mezelf alsook van die eeuwige strijd. Ik heb laag per laag, een dik pantser om me heen gekweekt. Zo eentje waarmee het leven voor me werkt. Dat ik met dat pantser ook dingen tegenwerk, soms tot vernietigings toe, ik was me er tot de dag van vandaag niet zo van bewust. 

Hier, in de Thar woestijn, dat magische stukje wereld op aarde, tussen het zand, kevers en kamelen, daar waar enkel mijn eigen adem de stilte doorbreekt, besef ik dat ik nu sterk genoeg ben. Sterk genoeg om me van een paar lagen pantser te ontdoen. Het leven niet enkel leefbaar te maken, maar ook aangenaam. Voor mezelf en mijn naasten. 

img_1561-15

INDIAAAAAAAA

Het plan was als volgt: ik vertrek op reis, ik neem mee: mijn vader en mijn zus, ik laat alles gewoon onvoorbereid op me afkomen en hiervan breng ik iedere dag een (blog)verslagje van uit. De eerste dagen in Delhi doe ik alles netjes zoals gepland. De indrukken gewoon in me opnemen, ogen de kijk geven, genieten van iedere kleur, beweging en geur. Er heerst een gigantische drukte waarin toch rust. Er worden blogs geschreven waarin iedere ervaring beschreven staat. Op het laatste moment haak ik af. Ze worden gewist. 

Ergens in de laatste maanden ben ik mezelf een beetje verloren. En samen met mezelf ook mijn spontane schrijfsels. Als ik ze lees, herken ik mezelf niet meer. De verslagen van mijn eerste dagen hier wringen serieus. Ik kan niet anders dan het even loslaten. Gewoonweg alles loslaten. Mijn hoofd is hier leeg. Het zal nog even moeten wachten om terug volgeladen te worden. 

De eenvoud hier doet me beseffen dat ik het geluk aant zoeken ben waar ik het nooit zal vinden. Het ‘zijn’ heb ik heel die tijd misbegrepen. 

Het is een wondermooie reis samen met twee van de meest fantastische mensen uit mijn leven. Dat ik voor heel even deze wereld van echte rijkdom mag komen ervaren, ik zal er eeuwig dankbaar voor zijn. 

Processed with VSCOcam with f2 preset

SINGLE ONTBIJT 

Het valt me niet zo makkelijk als gedacht,  de single-modus. In wezen verandert er niet zoveel. Geen materiële dingen te verdelen, want het huisje inclusief inboedel had ik van in in de beginnen al aan mezelf toegeëigend. Handig. Moest het anders geweest zijn, zou het hoogstens wat praktische rompslomp met zich mee hebben gebracht. Ik ga er echter niet om liegen dat ik toch heel blij ben dat het nu zo is. 

En toch. Die extreme onafhankelijkheid, het heeft me misschien wel (mede) mijn relatie(s) gekost. Het zit er zo erg bij me ingeburgerd. Ik ben een gever. Alleen begin ik me nu af te vragen waarom. Is het omdat ik effectief graag anderen ontlast en gelukkig maak? Of doe ik het puur uit egoïsme, om mezelf in te dekken en alle discussies en achterklap achteraf uit de weg te gaan? Heeft het te maken met mijn vrijgevochten ouders? Hun ietwat bizarre vrije vorm van opvoeding? Het is en blijft voorlopig een raden naar. 

Waar ik in het begin niet moest weten van een nieuwe relatie, voel ik dat de eenzaamheid toeslaat. Er is werk aan de winkel, moest ik me ooit terug op de markt der gewillige partners gooien. Dat enkel geven is ook zo een puntje dat lichtjes mag buigen naar ook wat nemen. Zo krampachtig me vastklampen aan iets waar ik nog niet zo goed uit ben wat het precies, ik zal het moeten loslaten. Me eens volledig smijten, dat is wat ik ga doen. Ooit. Nu nog even niet. 

Op kindloze dagen loop ik verloren. Er is genoeg om dode momenten op te vullen. De leegte vanbinnen blijft. Hetzelfde heb ik al eens doorgemaakt. Enkel het mooie had ik ervan onthouden. De plotse oneindige vrijheid heeft ook zijn keerzijde. Het is wennen hier mee om te gaan. 

Onder het mom van me terug ‘marktklaar’ te maken, probeer ik wat aan de levensstijl te sleutelen. Groenten nemen de overhand in het eetpatroon. Vlees wordt vaker vervangen door peulvruchten, noten en vis. Brood wordt gebannen. Ik stort me volledig op mijn nieuwe sport. Het geeft me rust in de bovenkamers. Zolang ik mezelf niet helemaal op pootjes heb, is dit de easy way om me aan iets in plaats van te snel  aan iemand op te trekken. 

Vroeg ontbijten is niet mijn ding. Ik moet mezelf echt verplichten wat binnen te spelen. Volgend bordje is ideaal voor iedere single ontbijter, licht en volwaardig genoeg om een hele voormiddag mee door te komen! 

Pompelmoesbordje: 

1 pompelmoes, ontdaan van schil (inclusief het wit) en in partjes- 2 el granola- 1 el extra noten- een kleine hand bosbessen- enkele blaadjes citroenverbena 

image-9

NIEUW BEWIND

Het gaat er zalig aan toe tussen de zuppa-muren. Het werken met enkel manvolk doet me deugd. Ik kan als het ware mijn eigen vreselijk moeilijke zelve zijn. De mannen hebben een stevige schild waarop mijn harde woorden meestal gewoon terugkaatsten. Nikste woorden wikken en wegen om iets zo voorzichtig mogelijk over te brengen. Gewoon boem baaf patat. Geen sprake van verbloeming, gewoon rechttoe-rechtaan, alles wat nog maar richting lever gaat, er al uitspuwen voor het de kans krijgt erop te gaan liggen. Uiteraard zorgt dit ook voor onenigheid. Het zou maar raar zijn moest al mijn (niet altijd even relevante) commentaar gewoon geslikt worden. Laten we zeggen dat ik ervan bijleer. 

Als Xander zegt dat hij mijn tanden wil uitkloppen, een serieuze kopstoot wil geven of gewoon de easy way, me van kant wil maken, weet ik dat ik erover ben gegaan. Als Nico in zichzelf begint te mompelen en te mokken, idem. Ik heb het niet altijd bij het rechte eind en het sterke karakter van beide collega’s zetten me geregeld met beide voetjes op de grond. Ik leg graag de nadruk op collega’s, want dat zijn we. Nog straffer, we zijn een puzzel van 3 gelijke grote stukken, die perfect in elkaar past. Geheel complementair. 

Op een of andere manier moet het mogelijk zijn die puzzel vast te lijmen, puzzelstukjes bij te leggen en te groeien tot een nog mooier en groter geheel. 

Ook het soepmenu wordt geprikkeld door het nieuwe zuppa-bewind. Zopas maakte ik een nieuwe combo van venkel en bloemkool. Het frisse van de venkel hemelt het duffe van de kool mooi op. Om het helemaal naar mijn hand te zetten, voeg ik nog een lading kaas toe. Een nieuwe lieveling is geboren!
Recept bloemkool-venkel(-kaas)soep 

1 grote of 2 kleine bloemkolen, in 2- 1 ajuin, geschild en in grove stukken- 1 grote venkel- 1 tl venkelzaad- 1 kleine courget, geschild en in grove stukken- 1,5 l groentebouillon-voor de liefhebbers: smeltkaas naar believe (ik doe 100g per liter)

Extra garnering: reepjes gandaham- wilde bloemen

Doe alle ingrediënten buiten de kaas in een soepketel. Zorg dat de stukken die de meeste gaartijd nodig hebben vanonder liggen. Laat een dik half uur goed doorkoken. Haal de pan van het vuur. Voeg nu pas de kaas toe indien je er een romig soepje van wil maken. Mix en zeef het hele goedje. Werk eventueel af met wat reepjes gandaham en wilde bloemen om het extra feestelijk te maken!

Processed with VSCOcam with f2 preset

REVISIE RISOTTO

Slapeloze nachten, ik kan ze amper tellen, zo talrijk zijn ze. Het hoofd zit vol. Met vol bedoel ik eivol, dat het uit aan’t puilen is, aan’t overlopen, op ontploffen staat. De oplossing: lozen die handel. Vooraleer ik me van al het ‘afval’ in het hoofd ontdoe, wil ik eerst een selectie maken. Er zit ongetwijfeld wat materiaal bij dat mag blijven. Het nodige om nog mens(elijk) te blijven. 
Starten doe ik met de zorgen om mijn zaak. Hoe het er mee gaat? Mijn kleine winkeltje waar de wachtende rij ‘s middags tot op straat reikt? Awel, het is een constant gevecht. Absurd hoge kosten en een nog meer absurde passie liggen constant met elkaar in conflict. Laten we zeggen dat dit bijna de grootste zorgenblok is die in de bovenkamer plaatsneemt. En ik wil hem absoluut kwijt, vervangen door een iets kleinere blok, waarin passie en gedrevenheid de bovenhand nemen en vechtlust minder zijn werk moet doen. 

Een gezin, dat is een beetje zoals een klein bedrijfje runnen. Mits mijn soephandeltje al zoveel van me vergt, komt dit familiebedrijfje noodgedwongen op de 2de plaats. Als ik mijn soepzaak al amper kan managen, is het niet verwonderlijk dat dit handeltje van liefde de fles op gaat. Ik wijt het aan een slecht beleid. Diep in mezelf weet ik dat voornamelijk ik de slechte aandeelhouder ben. ‘Ge zijt geen makkelijke madam, mevrouw Timmermans, te vrijgevochten voor mij’, komt er per mail binnen van de de andere ‘zaakvoerder’. Het blijft nazinderen. Ik weet niet of dat vrijgevochten net zo een probleem is. Het is de strijd zelf, die ik voer om een soort van geëmancipeerd mens te worden, die me de das om doet. Ik moet het loslaten, deze familie die op nummer 1 had moeten staan. Moge het een les zijn, voor wie weet, ooit, een nieuw begin. 

Zo kom ik maar weer eens bij mezelf, het grootste probleem van mijn eigen brein. Want vooraleer ik die liefde, energie en lust in iets nieuws kan steken, moet ik klaar zijn met het ledigen van het oude. Heel graag wil ik deze grote brok frustraties en ergernissen lozen. Gewoon zo, whoppa, de Ganges in. Ik ga het echter niet doen. Althans, niet zo abrupt. Eerst ga ik ze ontleden. Een kleine dissectie van mijn eigenste zijn. Eventueel een revisie van die grote bovenkamer. 

Ergens hoop ik dat komende trip naar India me zal helpen, met het droppen van al wat irrelevant is. En dat die geleegde bovenkamers voor een groot stuk terug gevuld raken, daar, in India. Maar ook erna, met enkel mooie gedachten.

Ook met het eten loopt het wel eens zo  dat ik de pedalen kwijt ben. Te hard willen gaan voor zo complex mogelijk, denken dat hoe gesofisticeerder het uitzicht, hoe lekkerder het zal zijn. Zo werkt het niet. Zeker niet bij mij. Dan is het tijd om op de rem te staan. Een stapje terug. Zo ook met deze risotto, de eenvoud zelve. Het bewijs dat iets complexloos extreem lekker en boeiend kan zijn!

Recept eenvoudige risotto

500ml kippenbouillon- 2 el melkerijboter- 1 el olijfolie- peper en zout- 1 teentje look, fijngesneden- 1/2 kleine venkel, ultradun gesneden met de mandoline of dunschiller- 400g rondkorrelige (arborio)rijst- 120 ml witte wijn- 150g mascarpone- 150g (vers!) geraspte parmezaan-olijfolie om af te werken- binnenste bladeren van een radicchio

Laat de boter en olijfolie smelten in een grote ondiepe pan. Voeg de look toe en laat even fruiten. Ook de venkel mag erbij en lichtjes worden aangestoofd. Doe er de rijst bij en laat ook deze onder constant roeren, goed aanstoven. Dit een 3-tal minuten tot alle rijstkorrels glazig zijn (bedekt met vetstof). Laat de zout- en pepermolen even werken. Blus met de witte wijn. Laat de rijst de wijn helemaal absorberen vooraleer beetje bij beetje de bouillon toe te voegen. Doe ook dit onder regelmatig roeren. Na een dikke 20 minuten is ie klaar om ook de mascarpone en de parmezaan op te nemen. Hou nog een beetje parmezaan aan de kant om te garneren. Zet de pan bedekt met aluminiumfolie of deksel van het vuur en laat even rusten. 

Gril de radicchiobladeren, besprenkeld met wat olijfolie, kort in de oven. 

Serveer de risotto en werk of met de radicchio, wat extra olijfolie en parmezaan!

Processed with VSCOcam with f2 preset

TOSKA-FOOD

Waar ik deze maand begon met geweldig veel moed en enthousiasme, eindig ik september in een toestand van weemoed. Misschien is weemoed niet het juiste woord om uit te drukken wat ik precies voel. Een poos terug stuurde iemand me het woord ‘toska*’ toe. ‘Zoek maar eens op, het is een woord op uw lijf geschreven’ zei ie. ‘Toska’ zei ik luidop terwijl ik het las. ‘Toska, toska…toska’ echode ik mezelf nog eens na. Hoe meer ik het herhaalde, hoe mooier het werd. Het had iets herkenbaar, alsof ik het gewoon kon voelen, omhelsen, wetende dat ik bij het loslaten ervan, het toch nog geregeld mijn pad zou kruisen. 

Bij zulke gemoedstoestand hoort een mooi bordje. Simpel, puur en toch allesomvattend. Een mens heeft soms niet veel meer nodig. 

Snij 4 heel erg kleine courgette dwars door. Gril ze kort in een hete pan met olijfolie. Laat de peper- en zoutmolen royaal zijn werk doen. Als de courgette aan alle kanten bruingekleurd is, rangschik je ze mooi op een bordje. Leg er wat bloemen van kruid bovenop, nog wat extra olijfolie erover sprenkelen en een heerlijk bordje troost is klaar! 

*Het Russische woord dat ruw vertaald wordt alszijnde treurig, melancholisch en somber, omschrijft het gevoel van grote spirituele angst zonder enige specifieke reden. Het kan voortvloeien uit het gemis naar iemand of iets, nostalgie, een smachteloos verlangen, een vage rusteloosheid,… kortom verdriet om iets dat niet echt vatbaar is. Geen enkel woord in het Engels of Nederlands kan de kracht van toska evenaren.