citytrip, tripjes
Leave a comment

BERLINBUNKERBYEBYE

IMG_0077

Zoals het altijd gaat met tripjes, moet ik vertrekken wanneer ik het gevoel heb dat ik net alles een beetje begin te kennen. Opstaan doe ik met een zwaar hoofd. Misschien iets teveel bier. Ook het late uur zal er wat mee te maken hebben. De wekker gaat om half 9. Om stipt 10u20 moet ik aan de art bunker zijn. Met mijn kaart-en metrogeklungel ingerekend tel ik een uur ipv 19 minuten om er vanuit het hotel te geraken. Ruimschoots op tijd arriveer ik. Dit bezoekje staat al meer dan een maand vast. Af en toe probeert een toerist zonder reservering toch nog een rondleiding mee te pikken. Tevergeefs. Ik zou deze bunker vol kunst nooit zelf gevonden hebben. Het is weeral de jongste zus die me zowat verplichtte hierheen te komen. In ruil hiervoor krijgt ze van mij eeuwige dankbaarheid. Anderhalf uur geniet ik van de meest boeiende rondleiding ooit.

De Bunker is, in tegenstelling tot wat we van een bunker verwachten, niet ondergronds maar bovengronds gebouwd. Gewoonweg omdat de bouw ervan snel moest gaan. 4 lagen hoog met muren van 2 meter dik. Hierin was plaats voor zo’n 5000 mensen, onderverdeeld in 120 kamers. Hitler was er al vanuit gegaan dat deze bunker een blijvertje was en een mooie oprijlaan aan de zijkant van de bunker hoorde daarbij. Na de oorlog heeft ie een tijdje leeggestaan en ook gediend als opslagplaats voor uitheemse groenten en fruit. De koelte in de bunker was hiervoor ideaal. In de jaren 90 maakten groenten en fruit plaats voor party people. De meest heavy club van Europa. De bunker kreeg een zwart interieur met neonverlichting en verf. Veel mensen gingen er op vrijdagavond in en kwamen er door het gebrek aan licht en tijdsbesef pas maandagochtend uit. Het drugsgebruik en de bovenste laag die voor seks-en orgiefeestjes dienden hadden daar wellicht ook wel wat mee te maken.
Eind jaren negentig kochten de Borossers de Bunker. Ze zijn verwoede kunstverzamelaars en omdat ze op een punt waren gekomen dat het bezit aan kunst te groot was voor de huismuren, besloten ze de bunker te kopen. Ze namen een architect bij de hand en deden er 5 jaar over om de bunker te transformeren tot hoe ie nu is. Adembenemend. Met elk stukje geschiedenis nog voel-en zichtbaar. Ieder kunstwerk komt hier tot zijn recht. Nog nooit heb ik kunst in een bepaalde ruimte zo geapprecieerd.

Ik heb nog een paar uurtje voor ik huiswaarts moet. Omdat de maag gisteren overuren heeft gemaakt (ik beken, ik heb nachtelijk geschnitselsnackt) besluit ik te voet mijn bagage op te pikken in het hotel. Een fikse wandeling zal me deugd doen.
Plots valt alles in de plooi. Ineens zie ik wat ik de voorbije 2 dagen niet zag. De straten die ervoor puzzelstukjes voor me waren passen nu netjes in elkaar. Samen met het gevoel van opluchting (oef mijn oriëntatiezin terug), komt er ook het gevoel dat ik eigenlijk nog niet weg wil. Ik geniet nog van een fantastisch lekkere koffie en zeg: ‘auf wiedersehen Berlin!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>