Author: hel1marie

Processed with VSCO with a4 preset

WILDPLUKZONDAG

   Al van kindsaf ben ik geobsedeerd door al wat uit de grond komt piepen en eetbaar is. Had me 30 jaar terug gevraagd hoe ik later zou wonen, ik had meteen geantwoord ‘op een grote lap grond, te midden van veld en/of bos, met een eigen moestuin, wat kippen en een grote boomhut’. Hele dagen zou ik zoeken naar wat eetbaars uit de omgeving. 7 kinderen zou ik baren, zonder moeite. Straffer nog, ik zou tijd voor ze maken, achter ze aanhollen, spelletjes spelen en ze iedere avond een boek voorlezen.  In werkelijkheid woon ik te midden van de stad, heb ik ocharme 1 klein joch ter wereld gebracht en is er geen tijd om achter dat klein scharminkel aan te rennen, laat staan iedere avond een boek voor te lezen.  Om toch maar een ietsiepietsie beetje het buitengevoel te creëren, schrijf ik ons in voor een wildplukdag op Brussels grondgebied. ‘Ons’ is mijn moeder, mijn goede vriendin Christien, mijn eigenste soepboekfotograaf Raf en last but not least, mijn grootste vriend alsook zoon Vic.  …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SOUPERBE

   Op 2 handen kan ik ze tellen, mijn vrienden. En als het om echte goeie vrienden gaat kom ik met 1 hand ruimschoots toe. Ik ben altijd al een beetje een eenzaat geweest. Doch, wie de muur om me heen kan breken, wordt met open armen ontvangen. Lief en leed wordt gedeeld, tot het diepste van de ziel.  Één van die 5 vingers aan de rechterhand is mijn beregoede vriend. Je mag beregoed letterlijk nemen, want hij ziet eruit als een echte knuffelbeer. Met zijn postuur kan ie u van al het kwade beschermen. Zijn oren zijn expert in luisteren. Het mondje staat enkel stil als de oren aan’t werk zijn. Laten we zeggen dat de mond overwegend zever produceert, de nodige zever om een mens er gigantisch vrolijk van te laten worden. De overige praatjes zijn er voor wijze raad en daad.  Dat die vriend 7 jaar lang aan de andere kant van de wereldbol heeft vertoefd en nu terug dichtbij is, ik hoef er geen tekening bij te maken hoe blij ik …

image-6

EEN SCHOON GESOLDEERD LEVEN

Door de extreme hitte ben ik weer naar de schone Vlaamse kust gevlucht. Dat ‘schone’ slaat specifiek op het kleine kuststadje Wenduine, waar we sinds een jaar ons vaste ontstressoord van hebben gemaakt. De tijd staat hier volgens mij stil sinds de jaren 90. Geen kinderen met tablets, maar een strand vol zandkastelen en bloemen van crêpe papier. Oma’s en opa’s met de hele kroost. Kinderen spelen met zichzelf en elkaar op het ritme van de zee. Vic gaat er helemaal in mee. Ik merk hoe erg mijn zoon een echt stadsjoch is. Hij heeft een paar dagen nodig om te wennen aan de eenvoud van de kust. Rust en stilte is hem vreemd. Soms heb ik spijt. Spijt dat ik hem tot dat stadskind aan kneden ben. Het heeft zijn charmes, maar ook veel gemis.  Vlak voor het haastig vertrek, viel mijn oog op het aftands boekje dat al jaren onaangeroerd in de kast ligt. Mijn grootmoeder zaliger gaf het me onder het mom van verplichte lectuur, geschreven door opa. Opa, zo noemde ik …

Processed with VSCOcam with f2 preset

DE TIJDPUZZEL 

   Straf. Straf dat ik nu pas terug tijd maak voor het bloggen. Een mens heeft het dan ook wel druk tegenwoordig. En niet gewoon druk. Wel ‘druk, druk, druk’! Ik vraag me soms af waar die overgang van geen zak te doen naar het gehaaste bestaan heeft plaatsgevonden. Kinderen, werk,…allemaal prima excuses, en toch. Volgens mij valt er een mouw aan te passen.   Iedere leeftijd heeft zo zijn issues. Het zorgeloze kinderlijke genot tot een jaar of 12. Het verzet tegen alles tot zeker levensjaar 17, gevolgd tot een eeuwig (lijkende) durende strijd met je eigen zelve. Tussendoor wordt de mens dan nog eens belast met de grote levensvragen en de waarachtige zin van het bestaan om na meer dan 3 volle deccenia erachter te komen dat het leven veel te schoon is om er in hoge versnelling door te scheren.  Zowaar ben ik hier dus beland. In dit eigenste stukje menselijke evolutie, genummerd zijnde fase 4.  Zo er voor al mijn reeds gepasseerde strubbelingen een antwoord en/of oplossing was, zal er voor deze …

image-1

BANANANANAAAA 

Groenten en fruit, het blijft een eeuwige strijd met mijn kleine man. Het eerste waar ik naar vraag als ik hem van school ga halen is wat ie gegeten heeft. ‘Vleesje!’, zegt ie halverwege mijn vraag. Hij wil er zo snel mogelijk vanaf zijn, moeders vragenvuur over eten. ‘Geen patatjes, wel groenten!’ volgt vooraleer ik nog maar verder kan vragen. Hij weet hoe hij me moet sussen. ‘Welke groente?’ vraag ik hem. Niet dat ik hem niet geloof, maar puur uit interesse zodat ik thuis ook eens iets kan klaarmaken wat ie wel lust. ‘Het was zo een groene groente met wit vanbinnen.’ Ik kan niet meteen een groente vinden die aan zulke omschrijving voldoet. Het enige wat ik me kan voorstellen bij zo’n schoollunch zijn platgekookte bloemkool, spinazie of bonen met een worst en bloemige aardappelen. Misschien hebben ze de kinderen bij wijze van variatie eens een overgare genetisch gemanipuleerde groene bloemkool gegeven, die nog een beetje van zijn blanco kleur binnenin behouden heeft. ‘Ah ik weet het terug! Courgette was het!’, zegt ie …

img_4962

MOEKE

Mijn moeder die me op zondagochtend wakker belt, dat betekent maar 1 ding…slecht nieuws. Ik vraag Victor de telefoon op te nemen. Zo kan ik even al mijn moed bijeenrapen. Al dagen bereid ik me voor op dit telefoontje. Nu het moment is aangebroken weet ik dat dat hele voorbereidingsproces geheel nutteloos was. Vic geeft me de telefoon door. Net voldoende tijd voor 3 diepe in en uitademingen. ‘Ja, mama?’. ‘Goedemorgen schat’ hoor ik aan de andere kant. Het is niet de vrolijke goedemorgen die ik gewoon ben van mijn moeder. Meestal spreekt ze in ongelooflijk sneltempo. Niet dat ze letterlijk snel spreekt, maar je voelt de druk en gejaagdheid van het leven in haar zinnen. ‘Ik heb deze ochtend telefoon gehad van villa rosa…’. Ze zegt het alsof iedere letter die ze uitspreekt 200kg weegt. In feite hoeft ze niet meer dan dat te zeggen. Doch volgt er een heel verslag. Ik luister niet echt. Het enige waar ik aan kan denken is de leegte die zij nu moet voelen. Ook dwaalt mijn gedachte …

Processed with VSCOcam with f2 preset

BAGESKOLE

Deze nacht heb ik zeker ieder uur, waarvan sommigen meerdere malen, vanuit mijn ooghoeken op de klok gezien. Vandaag is de dag waar ik al maanden naar uitkijk. Ik heb een flauw vermoeden dat daar de slapeloosheid wat mee te maken heeft. Het ontbijt sla ik over. Maar goed. Bij aankomst bij meyers madhus staat de ontbijttafel al klaar. Veel kaas, chutneys en zuurdesembuns. Het is niet van mijn gewoonte, maar ik ben als eerste daar. Christopher komt vlak na me binnen. ‘Hé?! Helen! How funny!’. Jawel, Christopher zat ook in de nordic cuisine course. Alle stress valt van me af. Het voelt helemaal zoals het moet. Na ons komen er nog 13 anderen. Zowat ieder continent is vertegenwoordigd. De ontbijttafel is een goede aanzet om iedereen wat beter te leren kennen. Sofie is onze lerares. Ze is een beetje onwennig, duidelijk zeer mannelijk. En oh, daar hou ik van. Na ons keuvelen gaan we van start. Het is iets moeilijk, dat brood. In principe heel simpel, meer tijd is hier cruciaal. Als ik Sofie …

Processed with VSCOcam with f2 preset

RELAE

Het is iets na zeven als ik ontwaak. Veel te laat was het gisteren aan de bar. Ik draai me nog even om en probeer aan niks te denken. Dat lukt aardig. Het indommelen daarentegen lukt niet meer. Als ik mijn neus onder mijn rechter oksel breng volgt er een luide ‘ieuw’. Geen 2 seconden erna sta ik onder de douche, om vervolgens me weer in bed te begeven. Foei denk ik bij mezelf. En ook een beetje niet foei. Ik geef mezelf tot 9.  Vandaag is shopdag. Dat zo expleciet zeggen heeft een omgekeerde werking. Meestal kom ik dan thuis met lege handen. Zo dus ook vandaag. Buiten wat kleren voor zoonlief meegerekend dan toch. Oh, en 4 lepels om mijn soepset van Arne jacobsen  compleet te maken. Voor de rest vul ik de dag met fietsen en mijn ogen de kost geven.  Tijdsbesef is me totaal vreemd eens weg van huis. Als ik voor het eerst op de klok kijk is het al ver na 3. Buiten een chai latte heeft mijn maag …

Processed with VSCOcam with f2 preset

CONTENTEMENT

Het lijkt wel of ik vertragingen in het openbaar vervoer aantrek. Als een magneet. Geboren voor het ongeluk. Of juist niet. Misschien wil de grote meneer (of wat het ook moge weze) hierboven me gewoon duidelijk maken hoe fantastisch ik het wel niet heb. Bij mijn vorige tripje naar Parijs ontsnapt aan een treinramp. Vandaag me even wakker laten schudden met het feit dat vliegtuigen ook klapband kunnen hebben.  De boodschap van hierboven is me duidelijk. Ik ben zowaar een bofkont.  Voor de (ik kan het aantal niet meer bijhouden) zoveelste keer ben ik hier weer, in hartje Kopenhagen. ‘Uitzonderlijk gesloten wegens bijscholing’ zal op de soepdeur pronken. Dat ik er wat extra pure vakantiedagen aan vastknoop wordt er niet bij vermeld.  Hoe vaker ik hier kom, hoe meer ik geniet. Alles evenzeer of nog meer weten te apprecieren is geen evidentie. Een mens weet zich daar al gauw in te verliezen. Veeleisend en verwaand. De grens naar die woorden is gauw overschreden. Wat een verademing. Parijs was heerlijk, maar hier blijft het toch echt …

image

PARIS

Het is weer veel te lang geleden dat ik er tussenuit ben geglipt. Even weg uit het veilige drukke stulpje kan oh zo deugd doen. Als ik in versnelde pas met (een veel te grote) valies richting station Hasselt loop, besef ik hoe makkelijk en geroutineerd mijn leven is. Op logistiek vlak bedoel ik dan vooral. Zes op zeven, iedere ochtend mijn fiets op, geen halve minuut later aan mijn dagtaak kunnen beginnen. De door zijn vader gedropte zoon lever ik netjes tussen half en kwart voor 9 af op de nog geen 50 meter verwijderde school, zodat ik voor de rest van de dag me enkel tussen de 4 muren van de soepbar hoef te bewegen. Een grote luxe. Al is af en toe tussen die muren uitbreken een must.  Zoals de traditie het wil, verjaar ik in een ander land. Nog net geen 35. Hoog tijd dus om me onder te dompelen in la vie de Paris! Totaal onvoorbereid begin ik aan mijn trip. De Thalys staat wegens technische storing (later blijkt dat …