Author: hel1marie

Processed with VSCO with f2 preset

UPGRADE MOSSELSOEP

      De zwangerschap heeft mijn goesting in veel en lekker uitgebreid eten serieus aangetast. De slokdarm sluit zich op regelmatige tijdstippen als een sluis af. Een ideaal systeem voor diegene die wat kilo’s willen verliezen, frustrerend voor iemand die dol is op lekker eten en haar mager onderstel constant dient aant te spekken (een fijne combinatie met dank aan de genen). Het lijkt wel of het babymensje na een paar happen zijn buikje vol heeft en dan besluit om op eigen houtje de sluisdeuren te dichten.  Etentjes buitenshuis zijn al 8 maanden uit den boze. Mijn kookkunsten beperken zich tot het minimum. Rijkelijk gevulde tafels maken plaats voor de cucina povera. En als het even kan, worden overschotten verwerkt in de maaltijd van de dag nadien.  Als we de binnenlandse hitte ontvluchten door een paar dagen te vertoeven aan de Belgische kust, staat er steevast een kom mosselen op het menu. Het appartementje van manlief zijn pluspapa heeft het beste terras met uitzicht op onze Noordzee. Zelf kokkerellen is de boodschap. Zeelucht van de …

Processed with VSCO with f2 preset

NIEUW (Italiaans) LEVEN

  Het is lang weekend. Normaliter zou ik dit combineren met een uitje (als het even kan, ver noorderwaarts), maar ik blijf thuis. Energiepijl staat op laag, levenslust is ver zoek en de passie voor eten en koken ligt voorlopig ook even geborgen op de bovenste plank van de kast. De jaren in overdrive leven heeft zijn terugslag. De honger naar meer is (even) weg. Een buik gevuld met kinderlijk geluk legt me volledig lam. Het is een beetje dubbel. In het achterhoofd de onrust dat ik nog vanalles zou willen ondernemen. Het blijft ergens sidderen. Iets nieuws om mijn schouders onder te zetten, terug geladen met bakken energie. Aan de andere kant is het ok. Ik moet me de tijd gunnen om terug op te laden. Voor even een groot deel eigen ik aan de kant te schuiven en de onrust en honger naar meer op te vullen met het gewone geluk.  Voorlopig dus geen vernuftige uitjes meer. Geen zoektocht naar wat anders of bovenmaats geluk. Wel ga ik met de komst van zoon …

img_2062-1

Mak(kie)reel

   We proberen vlees uit ons huis te bannen. Na een jaar van overdaad zijn groente en vis meer dan welkom. Ook huishoudelijke supermarktbezoekjes zijn uit den boze. Geen volle karren en gesleur. Inkopen doen we dag per dag. Een mens heeft in feite niet veel nodig. Zo voorzien we ons wekelijks van onze (zelfgeplukte!)oogst uit de moestuin, drinken we heerlijk Hasselts kraantjeswater en zuppa’s restjes zuurdesembrood van de superette gaan iedere dag rond 5 mee huiswaarts. Samen met de (groothandel)belevering van het soepzaakske bestellen we 3-wekelijks wat verse vis mee. Geen grote verleidingen van industrieel snoepgoed of koek. Alles liefst puur. Het is niet zo dat we van de ene op de andere dag bewust en brut zijn omgeschakeld. Het leven in de stad heeft ons gewoon een duwtje in de rug gegeven.  In een tijd van overconsumptie, overdaad aan hippe trends, overload van de meest onconventionele liflafjes, verlang ik naar eenvoud. Op zoek naar een leven pur sang.  Misschien dat het stilliggen van deze blog er ook wat mee te maken heeft. Er is gewoon …

img_2046

TARTE-TATIN-MERE

   28-10-17 6 jaar geleden waggelde ik het ziekenhuis in, om er enkele dagen later in mijn gekende snelle pas, vergezeld van een half gevulde maxicosi, weer uit te wandelen.  Dat slechts de helft van het autostoeltje opgevuld was, valt grotendeels te wijten aan de genen. Een pluimpje van een vader, een lichtgewicht van een moeder. Ik zeg ‘grotendeels ’, omdat wellicht niet enkel de genetica, maar ook de gejaagdheid van mijn bestaan heel wat grammage van die kleine boorling ontnomen had.  Maar och…10 vingers alsook tenen, 2 armen, een navel en 2 benen,  in topconditie en kerngezond, amper gekrijs noch wenen. Mij hoorde je niet klagen, in’t bezit van een zuigeling bovenmaats.  Na 2 weken vond ik het tijd om hem los te laten, flink als ie was. De wijde wereld in. Bekommering ging terug naar dat andere kind, het soepzaakske.  Compenseren deed ik met de nachten, dat wurmpje om de 3u zuigend aan mijn borst. Zo werd het kleine ding groter en gebroken nachten werden 1 ononderbroken nacht.  Al gauw ontgroeide ik hem …

67b7e279-d37f-4a6e-bca1-ea6ef84cefec

DE EMMER IN DE WOESTIJN

De spanning is te snijden. Papa spreekt in zijn dagelijks verslag over ‘interne problemen’. Ik moet er wat om lachen, ondanks dat het bittere ernst is. We zijn ruimschoots over de helft van onze trip als irritatie de bovenhand neemt. Er is niet echt een specifiek voorval dat enige discussie doet opwaaien. Het is de spreekwoordelijk emmer die bij mijn zus gewoon is overgelopen. Ik ben niet alleen de druppel maar ook de halve inhoud van die emmer. Het heeft een dikke dag nodig eer het tot me doordringt. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Het onze een kruis. Het zusterschap is er eentje van bloed. Het stroomt door je aders, zelfs daar waar het niet stromen kan.  Alledrie hebben we identiek dezelfde opvoeding gehad. Dezelfde waardes in het leven. Althans een goede basis ervan. De uitwerking hebben we in alle vrijheid zelf mogen invullen. En toch, hoe groots die vrijheid ook leek, bleven we alledrie ons vastklampen aan ons nest. Straffer nog, we hebben er een wedstrijdje van gemaakt. Het wedstrijdje ‘om ter eerst ons …

img_1561-15

INDIAAAAAAAA

Het plan was als volgt: ik vertrek op reis, ik neem mee: mijn vader en mijn zus, ik laat alles gewoon onvoorbereid op me afkomen en hiervan breng ik iedere dag een (blog)verslagje van uit. De eerste dagen in Delhi doe ik alles netjes zoals gepland. De indrukken gewoon in me opnemen, ogen de kijk geven, genieten van iedere kleur, beweging en geur. Er heerst een gigantische drukte waarin toch rust. Er worden blogs geschreven waarin iedere ervaring beschreven staat. Op het laatste moment haak ik af. Ze worden gewist.  Ergens in de laatste maanden ben ik mezelf een beetje verloren. En samen met mezelf ook mijn spontane schrijfsels. Als ik ze lees, herken ik mezelf niet meer. De verslagen van mijn eerste dagen hier wringen serieus. Ik kan niet anders dan het even loslaten. Gewoonweg alles loslaten. Mijn hoofd is hier leeg. Het zal nog even moeten wachten om terug volgeladen te worden.  De eenvoud hier doet me beseffen dat ik het geluk aant zoeken ben waar ik het nooit zal vinden. Het ‘zijn’ …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SINGLE ONTBIJT 

Het valt me niet zo makkelijk als gedacht,  de single-modus. In wezen verandert er niet zoveel. Geen materiële dingen te verdelen, want het huisje inclusief inboedel had ik van in in de beginnen al aan mezelf toegeëigend. Handig. Moest het anders geweest zijn, zou het hoogstens wat praktische rompslomp met zich mee hebben gebracht. Ik ga er echter niet om liegen dat ik toch heel blij ben dat het nu zo is.  En toch. Die extreme onafhankelijkheid, het heeft me misschien wel (mede) mijn relatie(s) gekost. Het zit er zo erg bij me ingeburgerd. Ik ben een gever. Alleen begin ik me nu af te vragen waarom. Is het omdat ik effectief graag anderen ontlast en gelukkig maak? Of doe ik het puur uit egoïsme, om mezelf in te dekken en alle discussies en achterklap achteraf uit de weg te gaan? Heeft het te maken met mijn vrijgevochten ouders? Hun ietwat bizarre vrije vorm van opvoeding? Het is en blijft voorlopig een raden naar.  Waar ik in het begin niet moest weten van een nieuwe …

image-9

NIEUW BEWIND

Het gaat er zalig aan toe tussen de zuppa-muren. Het werken met enkel manvolk doet me deugd. Ik kan als het ware mijn eigen vreselijk moeilijke zelve zijn. De mannen hebben een stevige schild waarop mijn harde woorden meestal gewoon terugkaatsten. Nikste woorden wikken en wegen om iets zo voorzichtig mogelijk over te brengen. Gewoon boem baaf patat. Geen sprake van verbloeming, gewoon rechttoe-rechtaan, alles wat nog maar richting lever gaat, er al uitspuwen voor het de kans krijgt erop te gaan liggen. Uiteraard zorgt dit ook voor onenigheid. Het zou maar raar zijn moest al mijn (niet altijd even relevante) commentaar gewoon geslikt worden. Laten we zeggen dat ik ervan bijleer.  Als Xander zegt dat hij mijn tanden wil uitkloppen, een serieuze kopstoot wil geven of gewoon de easy way, me van kant wil maken, weet ik dat ik erover ben gegaan. Als Nico in zichzelf begint te mompelen en te mokken, idem. Ik heb het niet altijd bij het rechte eind en het sterke karakter van beide collega’s zetten me geregeld met beide …

Processed with VSCOcam with f2 preset

REVISIE RISOTTO

Slapeloze nachten, ik kan ze amper tellen, zo talrijk zijn ze. Het hoofd zit vol. Met vol bedoel ik eivol, dat het uit aan’t puilen is, aan’t overlopen, op ontploffen staat. De oplossing: lozen die handel. Vooraleer ik me van al het ‘afval’ in het hoofd ontdoe, wil ik eerst een selectie maken. Er zit ongetwijfeld wat materiaal bij dat mag blijven. Het nodige om nog mens(elijk) te blijven.  Starten doe ik met de zorgen om mijn zaak. Hoe het er mee gaat? Mijn kleine winkeltje waar de wachtende rij ‘s middags tot op straat reikt? Awel, het is een constant gevecht. Absurd hoge kosten en een nog meer absurde passie liggen constant met elkaar in conflict. Laten we zeggen dat dit bijna de grootste zorgenblok is die in de bovenkamer plaatsneemt. En ik wil hem absoluut kwijt, vervangen door een iets kleinere blok, waarin passie en gedrevenheid de bovenhand nemen en vechtlust minder zijn werk moet doen.  Een gezin, dat is een beetje zoals een klein bedrijfje runnen. Mits mijn soephandeltje al zoveel van …

Processed with VSCOcam with f2 preset

TOSKA-FOOD

Waar ik deze maand begon met geweldig veel moed en enthousiasme, eindig ik september in een toestand van weemoed. Misschien is weemoed niet het juiste woord om uit te drukken wat ik precies voel. Een poos terug stuurde iemand me het woord ‘toska*’ toe. ‘Zoek maar eens op, het is een woord op uw lijf geschreven’ zei ie. ‘Toska’ zei ik luidop terwijl ik het las. ‘Toska, toska…toska’ echode ik mezelf nog eens na. Hoe meer ik het herhaalde, hoe mooier het werd. Het had iets herkenbaar, alsof ik het gewoon kon voelen, omhelsen, wetende dat ik bij het loslaten ervan, het toch nog geregeld mijn pad zou kruisen.  Bij zulke gemoedstoestand hoort een mooi bordje. Simpel, puur en toch allesomvattend. Een mens heeft soms niet veel meer nodig.  Snij 4 heel erg kleine courgette dwars door. Gril ze kort in een hete pan met olijfolie. Laat de peper- en zoutmolen royaal zijn werk doen. Als de courgette aan alle kanten bruingekleurd is, rangschik je ze mooi op een bordje. Leg er wat bloemen van …