Year: 2016

67b7e279-d37f-4a6e-bca1-ea6ef84cefec

DE EMMER IN DE WOESTIJN

De spanning is te snijden. Papa spreekt in zijn dagelijks verslag over ‘interne problemen’. Ik moet er wat om lachen, ondanks dat het bittere ernst is. We zijn ruimschoots over de helft van onze trip als irritatie de bovenhand neemt. Er is niet echt een specifiek voorval dat enige discussie doet opwaaien. Het is de spreekwoordelijk emmer die bij mijn zus gewoon is overgelopen. Ik ben niet alleen de druppel maar ook de halve inhoud van die emmer. Het heeft een dikke dag nodig eer het tot me doordringt. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Het onze een kruis. Het zusterschap is er eentje van bloed. Het stroomt door je aders, zelfs daar waar het niet stromen kan.  Alledrie hebben we identiek dezelfde opvoeding gehad. Dezelfde waardes in het leven. Althans een goede basis ervan. De uitwerking hebben we in alle vrijheid zelf mogen invullen. En toch, hoe groots die vrijheid ook leek, bleven we alledrie ons vastklampen aan ons nest. Straffer nog, we hebben er een wedstrijdje van gemaakt. Het wedstrijdje ‘om ter eerst ons …

img_1561-15

INDIAAAAAAAA

Het plan was als volgt: ik vertrek op reis, ik neem mee: mijn vader en mijn zus, ik laat alles gewoon onvoorbereid op me afkomen en hiervan breng ik iedere dag een (blog)verslagje van uit. De eerste dagen in Delhi doe ik alles netjes zoals gepland. De indrukken gewoon in me opnemen, ogen de kijk geven, genieten van iedere kleur, beweging en geur. Er heerst een gigantische drukte waarin toch rust. Er worden blogs geschreven waarin iedere ervaring beschreven staat. Op het laatste moment haak ik af. Ze worden gewist.  Ergens in de laatste maanden ben ik mezelf een beetje verloren. En samen met mezelf ook mijn spontane schrijfsels. Als ik ze lees, herken ik mezelf niet meer. De verslagen van mijn eerste dagen hier wringen serieus. Ik kan niet anders dan het even loslaten. Gewoonweg alles loslaten. Mijn hoofd is hier leeg. Het zal nog even moeten wachten om terug volgeladen te worden.  De eenvoud hier doet me beseffen dat ik het geluk aant zoeken ben waar ik het nooit zal vinden. Het ‘zijn’ …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SINGLE ONTBIJT 

Het valt me niet zo makkelijk als gedacht,  de single-modus. In wezen verandert er niet zoveel. Geen materiële dingen te verdelen, want het huisje inclusief inboedel had ik van in in de beginnen al aan mezelf toegeëigend. Handig. Moest het anders geweest zijn, zou het hoogstens wat praktische rompslomp met zich mee hebben gebracht. Ik ga er echter niet om liegen dat ik toch heel blij ben dat het nu zo is.  En toch. Die extreme onafhankelijkheid, het heeft me misschien wel (mede) mijn relatie(s) gekost. Het zit er zo erg bij me ingeburgerd. Ik ben een gever. Alleen begin ik me nu af te vragen waarom. Is het omdat ik effectief graag anderen ontlast en gelukkig maak? Of doe ik het puur uit egoïsme, om mezelf in te dekken en alle discussies en achterklap achteraf uit de weg te gaan? Heeft het te maken met mijn vrijgevochten ouders? Hun ietwat bizarre vrije vorm van opvoeding? Het is en blijft voorlopig een raden naar.  Waar ik in het begin niet moest weten van een nieuwe …

image-9

NIEUW BEWIND

Het gaat er zalig aan toe tussen de zuppa-muren. Het werken met enkel manvolk doet me deugd. Ik kan als het ware mijn eigen vreselijk moeilijke zelve zijn. De mannen hebben een stevige schild waarop mijn harde woorden meestal gewoon terugkaatsten. Nikste woorden wikken en wegen om iets zo voorzichtig mogelijk over te brengen. Gewoon boem baaf patat. Geen sprake van verbloeming, gewoon rechttoe-rechtaan, alles wat nog maar richting lever gaat, er al uitspuwen voor het de kans krijgt erop te gaan liggen. Uiteraard zorgt dit ook voor onenigheid. Het zou maar raar zijn moest al mijn (niet altijd even relevante) commentaar gewoon geslikt worden. Laten we zeggen dat ik ervan bijleer.  Als Xander zegt dat hij mijn tanden wil uitkloppen, een serieuze kopstoot wil geven of gewoon de easy way, me van kant wil maken, weet ik dat ik erover ben gegaan. Als Nico in zichzelf begint te mompelen en te mokken, idem. Ik heb het niet altijd bij het rechte eind en het sterke karakter van beide collega’s zetten me geregeld met beide …

Processed with VSCOcam with f2 preset

REVISIE RISOTTO

Slapeloze nachten, ik kan ze amper tellen, zo talrijk zijn ze. Het hoofd zit vol. Met vol bedoel ik eivol, dat het uit aan’t puilen is, aan’t overlopen, op ontploffen staat. De oplossing: lozen die handel. Vooraleer ik me van al het ‘afval’ in het hoofd ontdoe, wil ik eerst een selectie maken. Er zit ongetwijfeld wat materiaal bij dat mag blijven. Het nodige om nog mens(elijk) te blijven.  Starten doe ik met de zorgen om mijn zaak. Hoe het er mee gaat? Mijn kleine winkeltje waar de wachtende rij ‘s middags tot op straat reikt? Awel, het is een constant gevecht. Absurd hoge kosten en een nog meer absurde passie liggen constant met elkaar in conflict. Laten we zeggen dat dit bijna de grootste zorgenblok is die in de bovenkamer plaatsneemt. En ik wil hem absoluut kwijt, vervangen door een iets kleinere blok, waarin passie en gedrevenheid de bovenhand nemen en vechtlust minder zijn werk moet doen.  Een gezin, dat is een beetje zoals een klein bedrijfje runnen. Mits mijn soephandeltje al zoveel van …

Processed with VSCOcam with f2 preset

TOSKA-FOOD

Waar ik deze maand begon met geweldig veel moed en enthousiasme, eindig ik september in een toestand van weemoed. Misschien is weemoed niet het juiste woord om uit te drukken wat ik precies voel. Een poos terug stuurde iemand me het woord ‘toska*’ toe. ‘Zoek maar eens op, het is een woord op uw lijf geschreven’ zei ie. ‘Toska’ zei ik luidop terwijl ik het las. ‘Toska, toska…toska’ echode ik mezelf nog eens na. Hoe meer ik het herhaalde, hoe mooier het werd. Het had iets herkenbaar, alsof ik het gewoon kon voelen, omhelsen, wetende dat ik bij het loslaten ervan, het toch nog geregeld mijn pad zou kruisen.  Bij zulke gemoedstoestand hoort een mooi bordje. Simpel, puur en toch allesomvattend. Een mens heeft soms niet veel meer nodig.  Snij 4 heel erg kleine courgette dwars door. Gril ze kort in een hete pan met olijfolie. Laat de peper- en zoutmolen royaal zijn werk doen. Als de courgette aan alle kanten bruingekleurd is, rangschik je ze mooi op een bordje. Leg er wat bloemen van …

Processed with VSCO with a4 preset

WILDPLUKZONDAG

   Al van kindsaf ben ik geobsedeerd door al wat uit de grond komt piepen en eetbaar is. Had me 30 jaar terug gevraagd hoe ik later zou wonen, ik had meteen geantwoord ‘op een grote lap grond, te midden van veld en/of bos, met een eigen moestuin, wat kippen en een grote boomhut’. Hele dagen zou ik zoeken naar wat eetbaars uit de omgeving. 7 kinderen zou ik baren, zonder moeite. Straffer nog, ik zou tijd voor ze maken, achter ze aanhollen, spelletjes spelen en ze iedere avond een boek voorlezen.  In werkelijkheid woon ik te midden van de stad, heb ik ocharme 1 klein joch ter wereld gebracht en is er geen tijd om achter dat klein scharminkel aan te rennen, laat staan iedere avond een boek voor te lezen.  Om toch maar een ietsiepietsie beetje het buitengevoel te creëren, schrijf ik ons in voor een wildplukdag op Brussels grondgebied. ‘Ons’ is mijn moeder, mijn goede vriendin Christien, mijn eigenste soepboekfotograaf Raf en last but not least, mijn grootste vriend alsook zoon Vic.  …

Processed with VSCOcam with f2 preset

SOUPERBE

   Op 2 handen kan ik ze tellen, mijn vrienden. En als het om echte goeie vrienden gaat kom ik met 1 hand ruimschoots toe. Ik ben altijd al een beetje een eenzaat geweest. Doch, wie de muur om me heen kan breken, wordt met open armen ontvangen. Lief en leed wordt gedeeld, tot het diepste van de ziel.  Één van die 5 vingers aan de rechterhand is mijn beregoede vriend. Je mag beregoed letterlijk nemen, want hij ziet eruit als een echte knuffelbeer. Met zijn postuur kan ie u van al het kwade beschermen. Zijn oren zijn expert in luisteren. Het mondje staat enkel stil als de oren aan’t werk zijn. Laten we zeggen dat de mond overwegend zever produceert, de nodige zever om een mens er gigantisch vrolijk van te laten worden. De overige praatjes zijn er voor wijze raad en daad.  Dat die vriend 7 jaar lang aan de andere kant van de wereldbol heeft vertoefd en nu terug dichtbij is, ik hoef er geen tekening bij te maken hoe blij ik …

image-6

EEN SCHOON GESOLDEERD LEVEN

Door de extreme hitte ben ik weer naar de schone Vlaamse kust gevlucht. Dat ‘schone’ slaat specifiek op het kleine kuststadje Wenduine, waar we sinds een jaar ons vaste ontstressoord van hebben gemaakt. De tijd staat hier volgens mij stil sinds de jaren 90. Geen kinderen met tablets, maar een strand vol zandkastelen en bloemen van crêpe papier. Oma’s en opa’s met de hele kroost. Kinderen spelen met zichzelf en elkaar op het ritme van de zee. Vic gaat er helemaal in mee. Ik merk hoe erg mijn zoon een echt stadsjoch is. Hij heeft een paar dagen nodig om te wennen aan de eenvoud van de kust. Rust en stilte is hem vreemd. Soms heb ik spijt. Spijt dat ik hem tot dat stadskind aan kneden ben. Het heeft zijn charmes, maar ook veel gemis.  Vlak voor het haastig vertrek, viel mijn oog op het aftands boekje dat al jaren onaangeroerd in de kast ligt. Mijn grootmoeder zaliger gaf het me onder het mom van verplichte lectuur, geschreven door opa. Opa, zo noemde ik …

Processed with VSCOcam with f2 preset

DE TIJDPUZZEL 

   Straf. Straf dat ik nu pas terug tijd maak voor het bloggen. Een mens heeft het dan ook wel druk tegenwoordig. En niet gewoon druk. Wel ‘druk, druk, druk’! Ik vraag me soms af waar die overgang van geen zak te doen naar het gehaaste bestaan heeft plaatsgevonden. Kinderen, werk,…allemaal prima excuses, en toch. Volgens mij valt er een mouw aan te passen.   Iedere leeftijd heeft zo zijn issues. Het zorgeloze kinderlijke genot tot een jaar of 12. Het verzet tegen alles tot zeker levensjaar 17, gevolgd tot een eeuwig (lijkende) durende strijd met je eigen zelve. Tussendoor wordt de mens dan nog eens belast met de grote levensvragen en de waarachtige zin van het bestaan om na meer dan 3 volle deccenia erachter te komen dat het leven veel te schoon is om er in hoge versnelling door te scheren.  Zowaar ben ik hier dus beland. In dit eigenste stukje menselijke evolutie, genummerd zijnde fase 4.  Zo er voor al mijn reeds gepasseerde strubbelingen een antwoord en/of oplossing was, zal er voor deze …